Κύριε διευθυντά
Είχα τη μεγάλη τύχη να συναντηθώ με τη χαρισματική Ιωάννα Παπαντωνίου κατά την επαγγελματική μου ενασχόληση με τον Λαϊκό Πολιτισμό και να μετέχω για πολλά χρόνια αργότερα στο διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος που δημιούργησε στην αγαπημένη της πατρίδα, το Ναύπλιο, στη μνήμη του αδικοχαμένου πατέρα της.
Ετσι γνώρισα την τιτάνια προσπάθειά της για να μη χαθούν τα τεκμήρια της αυτογνωσίας μας και κυρίως να αποκαλυφθούν στις νέες γενιές οι ανεξάντλητες πηγές του τόπου μας.
Με την ακάματη εργατικότητά της, την επιστημονική της γνώση και τη σπάνια προσωπική της αισθητική συγκέντρωσε στο Ναύπλιο πολύτιμες υλικές μαρτυρίες της ελληνικής παράδοσης και μετέπλασε ένα περιφερειακό μουσείο σε κορυφαίο πυλώνα μουσειακής λειτουργίας με ευτυχές αποτέλεσμα την κατάκτηση για πρώτη φορά από τη χώρα μας του Α΄ Ευρωπαϊκού Βραβείου.
Η απώλειά της αποδυναμώνει τον χώρο του πολιτισμού και στερεί από τη Λαογραφία και μια παράδοση που κρύβει συμπυκνωμένη την πείρα αιώνων, μια από τις λιγοστές φυσιογνωμίες που είχαν αντιληφθεί την υψίστη σημασία τους για την ιστορική μας επιβίωση.
Γι’ αυτό και στην πολύτιμη Ιωάννα ταιριάζει ο αποχαιρετισμός με τους λόγους του ποιητή: «Η ιστορία ενός ανθρώπου που έχει τελειώσει για μας κι άρχισε για τους άλλους και για τους αιώνες».
*Ιστορικός Τέχνης, Επίτιμη γεν. διευθύντρια Υπουργείου Πολιτισμού
