Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 30/1/2026, ο επιστολογράφος κ. Θάνος Θανάσης αναφέρεται στην αποφυγή ειλικρινούς αυτοκριτικής που διακρίνει –συνήθως– τους πολιτικούς, ηγέτες, κ.λπ.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι διαβάζοντας, αν θυμάμαι καλά, τον κορυφαίο Ρώσο βυζαντινολόγο Αλεξάντρ Βασίλιεφ (1867-1953), ανακάλυψα για τον Ιωάννη ∆ούκα Βατάτζη, αυτοκράτορα της Νικαίας (1222-1254) τα εξής:
«Είχε το θάρρος να παραδέχεται δημόσια τα λάθη του. Γι’ αυτό ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον λαό. Η μνήμη του έμεινε αθάνατη στον λαό και στις επόμενες γενεές του Βυζαντίου. Χωρίς αμφιβολία ήταν από τους μεγαλύτερους αυτοκράτορες». Κάπως έτσι.
Αλλά και ο επίσης βυζαντινολόγος Ντόναλντ Νίκολ γράφει στο βυζαντινό λεξικό του για τον Ιωάννη Βατάτζη:
«…ο σοφός τρόπος με τον οποίον χειρίσθηκε τις υποθέσεις του και η στρατηγική που ακολούθησε, κατέστησαν την αυτοκρατορία της Νικαίας μια μεγάλη διεθνή δύναμη… με καλά φυλαγμένα σύνορα, σταθερή οικονομία, και αυτάρκεια στον χώρο της παραγωγής τροφίμων… Υπήρξε τόσο δημοφιλής, ώστε μετά τον θάνατό του ανακηρύχθηκε σε τοπικό άγιο».
*Μοναστηράκι Δωρίδος
