Κύριε διευθυντά
Θυμήθηκα μέρες που είναι τον μεγάλο Ελληνα διανοητή Χρήστο Γιανναρά και μεγάλο απόντα από τις στήλες της «Κ». Η ερμηνευτική του στην Ιστορία του ’21 πάντα τεκμηριωμένη, «εκπλήσσουσα»:
«…Στα 400 χρόνια σκλαβιάς ο Ελληνισμός σώθηκε όχι γιατί κάναμε κατήχηση και διδαχές αφ’ υψηλού, αλλά από την Ελληνίδα γυναίκα μάνα, κόρη. Κάθε μέρα μα κάθε μέρα άναβε το καντήλι και ζύμωνε το πρόσφορο, έκανε αγιασμό και πήγαινε στην εκκλησία (οι άντρες δεν πολυπήγαιναν) που ήταν το κεντρικό κοινωνικό γεγονός, η προσμονή της χαράς και πανηγύρεως, το δέσιμο με την κοινότητα…».
Πόση αλήθεια, που προσωπικά μπορώ να ψηλαφίσω βιωματικά. Γύρω στα 1960 ζώντας σε παιδική ηλικία σε χωριό της Ρούμελης, με το καντήλι στο σπίτι πάντα αναμμένο, η γιαγιά μου Αργυρώ 85 ετών περίπου τότε, άναβε το καντήλι κάθε μέρα και «συμβούλευε» τις αδελφές μου να το κάνουν και στα σπίτια τους όταν παντρευτούν, γιατί και εκείνη το έμαθε από τη γιαγιά της. Η γιαγιά της γιαγιάς μου πρέπει να γεννήθηκε γύρω στα 1790.
Σωστά ερμήνευε ο δάσκαλος…
*Αθανάσιος Διακος Φωκίδας
