Kύριε διευθυντά
Η συζήτηση για τις τροπολογίες είναι βολική αλλά επιφανειακή, καθώς δεν αγγίζει την ουσία. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η νομοθέτηση στην Ελλάδα γίνεται χωρίς να υπάρχει ενιαία εικόνα του ισχύοντος δικαίου. ∆εν μετριέται τι παράγεται, τι καταργείται, τι διατηρείται. Η Πολιτεία νομοθετεί περιπτωσιολογικά, αγνοώντας το «απόθεμα» και το «δίκτυο» των κανόνων που θεσπίζει, και τελικά αναζητεί το ίδιο της το δίκαιο σε ιδιωτικές βάσεις δεδομένων.
Σε τέτοιο περιβάλλον μόνιμου επείγοντος, η τροπολογία καθίσταται αναπόφευκτη. Οχι μόνο ως εργαλείο ταχείας ρύθμισης ή ικανοποίησης αιτημάτων ομάδων πίεσης, αλλά ως μηχανισμός διόρθωσης μιας παραγωγής νόμων που δεν αξιολογείται θεσμικά. Μιας παραγωγής δίχως ποσοτικό και ποιοτικό ex-post έλεγχο, της οποίας η αποτίμηση καταλήγει στην πράξη σε μη κρατικούς δρώντες.
Αν θέλουμε πραγματική αλλαγή, η στόχευση πρέπει να μετακινηθεί: από τον περιορισμό των τροπολογιών στη συστηματική μέτρηση της νομοθετικής παραγωγής με διαφάνεια και λογοδοσία. Κάθε υπουργείο να δημοσιοποιεί τακτικά τι ρυθμίσεις παράγει, ποιες τροποποιεί, ποιες καταργεί και κυρίως ποιες εφαρμόζονται στην πράξη και πώς. Χωρίς αυτά, η «καλή νομοθέτηση» παραμένει ατεκμηρίωτη και οι τροπολογίες ένα αποπροσανατολιστικό αφήγημα.
Η ουσία δεν βρίσκεται στις τροπολογίες. Βρίσκεται στο αν το κράτος ελέγχει, μετρά και αξιολογεί τους νόμους που το ίδιο παράγει.
*Συγγραφέας του «Οργάνωση των υπουργείων προς μια συνεκτική δημόσια διοίκηση» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας, 2025).
