Κύριε διευθυντά
Αφορμή για την επιστολή μου είναι η προσωρινή(;) διακοπή της λειτουργίας του οδοντωτού ∆ιακοφτό – Καλάβρυτα. Προβάλλονται βέβαια λόγοι ασφαλείας λόγω πτώσεων βράχων. Μία γραμμή που λειτουργεί πάνω από 120 χρόνια πρόκειται να τεθεί εκτός λειτουργίας με αβέβαιες αναφορές σε γεωτεχνικές μελέτες, οι οποίες και ασφαλώς θα πρέπει να γίνουν, αλλά φοβάμαι ότι με την ασυνέπεια που υπάρχει, το θέμα θα ξεχαστεί, η υποδομή και τα οχήματα θα παύσουν να συντηρούνται και θα απομείνει ένα μουσειακό έκθεμα.
Για τη χώρα και τους κατοίκους της, η τραγωδία στα Τέμπη ήταν συγκλονιστική και δυστυχώς ήταν μία ακόμα στη σειρά ανάλογων σε προηγούμενα χρόνια (Μάτι, «Σάμινα»). Το δυστύχημα είναι ότι συνέβη σε ένα συγκοινωνιακό μέσο το οποίο στη χώρα μας από τον Β΄ Π.Π. και μετά ακολουθεί φθίνουσα πορεία, ενώ πρόκειται παγκοσμίως για το πιο οικολογικό, ταχύ και άνετο μέσο.
Η πραγματικότητα, αναγνωρισμένη από ειδικούς συγκοινωνιολόγους, είναι ότι έπεσε θύμα των συμφερόντων των επιχειρήσεων οδικών μεταφορών. Παράλληλα, το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε να γίνουν επενδύσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τα τέλη της δεκαετίας 1990, με αποτέλεσμα τριάντα χρόνια μετά να ζούμε με υποσχέσεις ότι σύντομα θα έχουμε ταχέα και ασφαλή τρένα.
Οι επενδύσεις έγιναν αλλά το αποτέλεσμα είναι τραγελαφικό. Προαστιακός με σταθμούς εκτός πόλεων, σύνδεση Αθήνας – Πάτρας με τρεις μεταβιβάσεις, και στην προσπάθεια να εκλείψει η αγωνία για την ασφάλεια των μεταφορών, αναφέρθηκε η δυνατότητα να παρακολουθούμε διαδικτυακά την πορεία των τρένων.
∆υστυχώς παρακολουθούμε για άλλη μία φορά το ίδιο σενάριο. Οταν κάποιο τμήμα του σιδηροδρομικού δικτύου έχει τεχνικό ή οικονομικό πρόβλημα, η λύση είναι μία, διακοπή λειτουργίας. Ετσι έγινε με τα δίκτυα Πελοποννήσου, Δυτικής Μακεδονίας, Ανατολικής Μακεδονίας, Θράκης. Και μείναμε με τον βασικό άξονα Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Ασφαλώς δεν κομίζω γλαύκα με τις παρατηρήσεις μου, έχουν συχνά διατυπωθεί τα προβλήματα από έμπειρους συγκοινωνιολόγους, μόνο που δεν έχουν απήχηση στην κοινωνία.
Ας συνεχίσουμε λοιπόν τα παράπονα, ώστε το θέμα να μένει τουλάχιστον επίκαιρο και να παύσει να επικρατεί η άποψη ότι αφού έχουμε από τους καλύτερους αυτοκινητοδρόμους δεν έχουμε ανάγκη και τα τρένα. Στα Καλάβρυτα φτάνουμε μια χαρά από την εθνική οδό Αθηνών – Πατρών και στη συνέχεια από τον υφιστάμενο ασφαλτόδρομο.
