Κύριε διευθυντά
Την ιστορία με την άνω τελεία στο «Περιγιάλι το κρυφό» του Γιώργου Σεφέρη, την έχω ακούσει με την πρέπουσα θεατρικότητα από τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη σε κάποια συνέντευξή του. Το σχετικό άρθρο του κ. Κώστα Μπαλαχούτη στην «Καθημερινή» (φ. 13/3) με παρακίνησε να κοιτάξω το βιβλίο με τα ποιήματα του Σεφέρη (Ικαρος 1972, όγδοη έκδοση) και με έκπληξή μου είδα ότι ο ποιητής έχει βάλει άνω τελεία σε κάθε μία από τις τρεις στροφές του ποιήματος! ∆εν ξέρω πώς θα μπορούσε να αποδοθεί αυτό στο τραγούδι, αλλά το μουσικό ένστικτο του Θεοδωράκη απάλειψε και τις τρεις. ∆εν νομίζω ότι ήταν ερμηνευτική πρωτοβουλία του Μπιθικώτση, ούτε θα το πήρε χαμπάρι. Οι τρεις αυτές άνω τελείες μπορεί να είχαν κάποιο νόημα κάνοντας μια μικρή διακοπή στο γραπτό, αλλά στο τραγούδι μόνο χασμωδία θα προκαλούσαν. Εδώ ισχύει ακριβώς αυτό που είπε κάποιος σοφός (ο Παπαδιαμάντης ίσως): «άλλως γράφομεν, άλλως νοούμεν και άλλως ομιλούμεν». Υποβάλλω αυτές τις σκέψεις ευσεβάστως, καθότι τελείως αναρμόδιος.
*Επιτάλιον Ηλείας
