Κύριε διευθυντά
Με έναυσμα την επιστολή του σεβαστού επιστολογράφου Γεωργίου Κουλούκη (φ. 28/2) με τίτλο «Κυνισμός, αλαζονεία και το νόημα της ζωής», όπου διερωτάται αν υπάρχει Θεός και ποιο κατ’ επέκτασιν είναι το νόημα της ζωής, παραθέτω και τις κάτωθι σκέψεις:
Τα βαθιά αυτά φιλοσοφικά ερωτήματα απασχολούν παλαιόθεν τους σημαντικότερους διανοητές της Ιστορίας, χωρίς σαφή απάντηση. Και τούτο, όχι μόνον διότι η επιστήμη δεν μπορεί να αποδείξει ούτε την ύπαρξη ούτε, πολύ περισσότερο, τη μη ύπαρξη του Θεού, αλλά κυρίως διότι αδυνατεί να διατυπώσει καν μία θεωρία για το ζήτημα, η οποία θεωρία θα μπορούσε στη συνέχεια να αποδειχθεί σωστή ή λάθος, όπως κάθε θεωρία που διατυπώνεται από τη Φυσική και στη συνέχεια αποδεικνύεται ορθή ή όχι. Η παντελής αυτή αδυναμία είναι αναμενόμενη, διότι ο Θεός (οτιδήποτε έχει καθένας μας στον νου του όταν λέει «Θεός») είναι πολύ πέραν των αντιληπτικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, που αδυνατεί να συλλάβει ακόμη και «απλές» έννοιες, όπως ο τετραδιάστατος χωροχρόνος, ο μικρόκοσμος της κβαντικής φυσικής κ.λπ. (cognitive limitation). Χαρακτηριστικά αναφέρω την τελική σκηνή από το κορυφαίο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Το μαύρο σύννεφο» του αστροφυσικού καθηγητού του Κέμπριτζ Φρεντ Χόιλ, που εκδόθηκε το 1957, όπου ο επιστήμων συνομιλεί μα την εξωγήινη οντότητα και τη ρωτάει τι είναι ο Θεός, αρρωσταίνει και πεθαίνει από την ένταση της πληροφορίας που λαμβάνει ως απάντηση.
Με δέος προς αυτή την αδυναμία του ανθρώπου να αντιληφθεί με τη λογική την έννοια του Θεού, την οποία και η θρησκεία μας αναγνωρίζει δεχόμενη ότι «μέγα το του Θεού μυστήριο», τολμώ να διατυπώσω την πεποίθησή μου ότι Θεός υπάρχει. Είναι δύσκολο να δεχθώ ότι η ύπαρξη του χώρου, του χρόνου, της ύλης και ενέργειας, η κομψότητα των φυσικών νόμων που διέπουν το σύμπαν και η θαυμαστή ιδιότητα της ύλης να αυτοοργανώνεται παράγοντας από τα απλούστερα τα πιο σύνθετα στοιχεία του περιοδικού πίνακα και εντέλει να δημιουργεί το θαύμα της ζωής, με κορωνίδα τον άνθρωπο, είναι όλα τυχαία. Η άποψη αυτή, περί υπάρξεως λογικής πίσω από τη δημιουργία, ετέθη πρώτον από τον Ηράκλειτο (Λόγος) και με διάφορες διατυπώσεις γίνεται δεκτή και από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους μεταγενέστερους Ντεκάρτ, Λάιμπνιτς, Αϊνστάιν κ.λπ.
Θεωρώ ότι η περίφημη εναρκτήρια φράση τού κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν και ο Θεός ην ο λόγος» (παρά τη στενή θεολογική ερμηνεία που ταυτίζει τον «Λόγο» με τον Χριστό), είναι καταλυτική και τα λέει όλα.
