Κύριε διευθυντά
Εκτιμάται ότι στην Αρκτική (Γροιλανδία, Σιβηρία, βόρεια τμήματα Καναδά, Αλάσκας και Σκανδιναβικής χερσονήσου) εντοπίζεται το 30% του παγκόσμιου ανεξερεύνητου φυσικού αερίου και το 13% του πετρελαίου, ενώ δεν πρέπει να παραβλέπεται και η ύπαρξη σημαντικών αποθεμάτων κρίσιμων πρώτων υλών αλλά και σπανίων γαιών. Ολα αυτά, συνδυαζόμενα με το λιώσιμο των πάγων στα μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, καθίστανται ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα καθότι πλέον ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάποιες δυνατότητες/επιλογές που παλαιότερα θεωρούνταν εξωπραγματικές (βλ. ενεργειακή εκμετάλλευση της Βόρειας Πολικής Ζώνης).
Ομως την ίδια στιγμή που τα ανωτέρω καταγράφονται στον δημόσιο διάλογο, παραμένει άγνωστο στο ευρύ κοινό ότι ανάλογοι προβληματισμοί είχαν απασχολήσει τον «πρύτανη» της επιστημονικής φαντασίας, τον αγαπημένο λογοτέχνη των παιδικών/εφηβικών μας χρόνων, τον αξεπέραστο Ιούλιο Βερν με το τόσο πλούσιο και «προφητικό» συγγραφικό έργο. Συγκεκριμένα, στο περιπετειώδες μυθιστόρημά του «Ανω Κάτω» (1889) διαβάζουμε αρχικά για μία διεθνή δημοπρασία, που επρόκειτο να καθορίσει ποιος θα ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα στις ανεξερεύνητες Αρκτικές περιοχές. Στη συνέχεια, αποδεικνύεται ότι πίσω από την πλειοδοτούσα εταιρεία κρύβεται μια ομάδα από μυστηριώδεις «επιστήμονες» εκ Βαλτιμόρης, οι οποίοι έχουν κατά νουν ένα πολύ μεγαλεπήβολο σχέδιο με μηχανοτεχνικό ενδιαφέρον και… γεωγραφικές προεκτάσεις. Χρησιμοποιώντας την ιλιγγιώδη οπισθοδρόμηση ενός τεράστιου κανονιού και με τη βοήθεια νόμων της Φυσικής, οι φιλόδοξοι πυροβολητές σκοπεύουν να μηδενίσουν την κλίση του άξονα περιστροφής της Γης –στην οποία οφείλεται το φαινόμενο εναλλαγής των εποχών– έτσι ώστε να γίνει κάθετος ως προς το επίπεδο της περιφοράς της γύρω από τον Ηλιο. Με αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή θα πετύχαιναν… κατάργηση των εποχών, αφού θα επικρατούσε μια παγκόσμια κλιματική «άνοιξη» με διαρκείς τοπικές ισημερίες. Αν ήταν τόσο απλό, η συνακόλουθη τήξη τμημάτων των παγετώνων πέριξ του Βορείου Πόλου θα καθιστούσε εφικτή την εξόρυξη και κερδοφόρα την πώληση του ορυκτού πλούτου της Αρκτικής (γαιάνθρακες τότε). Αυτός ήταν ο κρυφός στόχος του όλου εγχειρήματος των ευφάνταστων Αμερικανών επενδυτών, οι οποίοι αποδεικνύεται ότι έδρασαν με καθαρώς… γεωενεργειακά κίνητρα και γεωοικονομικά κριτήρια. Ομως, κάποιο μαθηματικό σφάλμα στον υπολογισμό της μάζας των εκρηκτικών υλών άφησε τον άξονα περιστροφής του πλανήτη μας στη θέση του, ενώ η σφοδρή έκρηξη προκάλεσε σειρά φυσικών (ανθρωπογενών;) καταστροφών…
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι για το συγκεκριμένο, «σοφό και διαχρονικά επίκαιρο» μυθιστόρημα του Γάλλου λογοτέχνη είχε αρθρογραφήσει και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, εκφράζοντας την ευαρέσκειά του για την τελική μη διατάραξη της ποικιλίας/αλληλουχίας των εποχών: «Τόσο το καλύτερο που οι τέσσερις εποχές θα εξακολουθήσουν να διαδέχονται η μία την άλλη. Ο Θεός ξέρει τι κάνει! Δεν νομίζετε κι εσείς ότι αυτή την αιώνια άνοιξη θα τη βαριόμαστε; Ή καλύτερα πως δεν θα την καταλαβαίναμε, δεν θα την απολαμβάναμε αφού δεν θα είχαμε πρώτα έναν χειμώνα να μας την κάνει ποθητή…» (Η Διάπλασις των Παίδων, 17/12/1922).
*Περιστέρι
