Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να διατυπώσω κάποιες απορίες και ερωτήματα με την ευκαιρία της κινηματογραφικής ταινίας για τον Καποδίστρια. Κατ’ αρχάς ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιάννη Σμαραγδή και στους συνεργάτες του, τον πρωταγωνιστή και σε όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτή την ταινία. Ομως έπρεπε να μεσολαβήσει η ταινία για να θυμηθούμε όλοι έναν από τους πιο ξεχωριστούς ανθρώπους στον κόσμο; Ποιος πηγαίνει για προσκύνημα στον τάφο του στη Μονή της Πλατυτέρας; Ποιος τον αναφέρει σε εκδηλώσεις; Απορία έχω. Η ψυχή δεν είναι στον τάφο βεβαίως, αλλά όταν θέλουμε προβολή όλοι είμαστε εκεί. Είδα την τελευταία του απόγονο στην τηλεόραση, όμως πριν από την ταινία δεν είχα δει κανέναν. Πότε επιτέλους έστω και καθυστερημένα θα μάθουμε να εκτιμούμε και να προτάσσουμε το γενικό καλό και όχι το προσωπικό; Πότε θα ενδιαφερθούμε για την ισότητα, την αγάπη προς την Πατρίδα, τη μάθηση, την ευημερία όλων των ανθρώπων και όχι ορισμένων; Ποτέ απ’ ό,τι φαίνεται. Λέμε έχουμε προχωρήσει μπροστά, φτάσαμε στο φεγγάρι, μεγάλο επίτευγμα. Και τα πουλιά πετάνε ψηλά αλλά μέχρις εκεί. Εμείς πατάμε στη γη αλλά για να πετάξουμε χρειαζόμαστε γνώσεις, αγάπη προς την Πατρίδα, μνήμη, όχι περιορισμένη, και ειλικρινή προσφορά. Ενας συνδυασμός λίγο σπάνιος. Γι’ αυτό ο Καποδίστριας ήταν και θα παραμείνει ΕΝΑΣ!
*Αθήνα
