Κύριε διευθυντά
Κι ενώ σε λιγότερο από μήνα έχουμε Πάσχα, ασυναίσθητα μικροί και μεγάλοι αναμέναμε την τηλεοπτική διαφήμιση γνωστής μεγάλης επιχείρησης που κάθε χρόνο, σαν έθιμο, επανέρχεται στο προσκήνιο αλλάζοντας μορφή.
Τα Χριστούγεννα –οφείλω να ομολογήσω– με μία αναφορά σε αληθινό περιστατικό του 1962, μας εντυπωσίασε και μας συγκίνησε με τον ευρηματικό τρόπο και με την πρωτοτυπία σκέψης που διαχειρίστηκε το σενάριό της.
Για την πασχαλινή όμως διαφήμιση επιστρατεύτηκαν δύο άτομα γνωστά στο τηλεοπτικό κοινό. Αυτή προκλητικά ντυμένη ως η ωραία Ελένη του Τρωικού Πολέμου και αυτός ως αγαπητικός, με «αισθησιακή» απόλαυση, γυρίζουν σε μια σούβλα ένα έντερο, δίνοντάς του την πιο δυνατή καλλιτεχνική του έκφραση, αν μη τι άλλο, ένα σεξιστικό πασχαλινό κοκορέτσι. ∆ιανθισμένο με γελάκια, «ερεθιστικά» υπονοούμενα είναι ό,τι καλύτερο πιστεύουν για τα αθώα ματάκια των μικρών τηλεθεατών τους που τους παρακολουθούν και που επιπλέον κατά κύριο λόγο στηρίζουν με φανατισμό την επιχείρηση.
Είναι εδώ ακριβώς που χρειάζεται να καταφύγω στη λογική μου (common sense) για να μάθω να αντιμετωπίζω το γελοίο και να το κατανικώ.
*Κάντζα
