Κύριε διευθυντά
Κύλησαν έξι μήνες από εκείνη την ημέρα του Σεπτεμβρίου (16/9/2025) που «έφυγε» από αυτόν τον κόσμο ο Ρόμπερτ (Μπομπ) Ρέντφορντ, αφήνοντάς μας παντοτινή τη λάμψη, το υπέροχο, «ζεστό» χαμόγελό του, το ταλέντο του, τη μάχιμη στάση του για την πολιτική, το περιβάλλον, την ίδια τη ζωή.
Του είχαν έρθει άραγε όλα βολικά και εύκολα όπως του Χάμπελ Γκάρντινερ, του χαρακτήρα που υποδύθηκε στα «Καλύτερά μας Χρόνια – The Way We Were» του Σίντνεϊ Πόλακ; Μου είχε προξενήσει ακόμη μεγαλύτερο θαυμασμό για τον χαρακτήρα του, και συνάμα συγκίνηση, όταν διάβασα πως συχνά αισθανόταν σαν ό,τι είχε κατακτήσει στην καριέρα του, όπως η τεράστια επιτυχία και αποδοχή από το παγκόσμιο κοινό, να είχε και ένα τίμημα πολύ σκληρό για τον ίδιο.
Αυτές οι σκέψεις ήρθαν στο μυαλό μου το πρωί της ∆ευτέρας (16/3/2026) βλέποντας βουρκωμένος, είναι αλήθεια, τα πλάνα από την 98η απονομή των βραβείων Οσκαρ, εκεί που η αλλοτινή Κέιτι Μορόσκι – Μπάρμπρα Στρέιζαντ αψηφώντας ότι κι αυτή είναι 84 ετών, ανέβηκε στη σκηνή, τραγούδησε λίγους στίχους από το αλησμόνητο και βραβευμένο με Οσκαρ τραγούδι «The Way We Were», μετά κοίταξε ψηλά στέλνοντας την αγάπη και την τρυφερή της σκέψη στον αγαπημένο Μπομπ Ρέντφορντ, τον συμπρωταγωνιστή της στο αξέχαστο εκείνο πολιτικοκοινωνικό ρομάντζο που στην Ελλάδα πρωτοπροβλήθηκε τον Μάρτιο του 1974. Αποχαιρέτισε από εκεί, από τα Οσκαρ, τον ηθοποιό, τον σκηνοθέτη και πάνω απ’ όλα έναν μοναδικό άνθρωπο που όλοι λατρέψαμε επί δεκαετίες. Προσωπικά μιλώντας για όσο ακόμα θα ζω, θα τον αγαπώ και θα τον σέβομαι παντοτινά.
ΥΓ.: Ενα ευχαριστώ με καθυστέρηση για τη θαυμάσια ειδική έκδοση της «Καθημερινής» για τον Ρέντφορντ σε συνεργασία με τους New York Times, στις 28/9/2025.
*Δημοσιογράφος, Πάτρα
