Κύριε διευθυντά
Γράφω με αφορμή την υποδοχή της φρεγάτας «Κίμων».
Στην τηλεόραση (16/1/2026, ΣΚΑΪ) έγινε συζήτηση για τη σημασία του γεγονότος. Συμμετείχε και ο Αντιν/ρχος ε.α. Σ. Περβαινάς. Ο επιβλητικός άνδρας μιλώντας ξέσπασε σε λυγμούς και δάκρυα. Ρωτήθηκε, γιατί; Συνεχίζοντας τόνισε ως «ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός να έχει η Ελλάδα, το ναυτικό μας, ένα τόσο σύγχρονο αμυντικό όχημα».
Συμπεριφορά βαθιάς ανθρώπινης ευαισθησίας. «Στις μέρες μου», είπε, «τα έξοδα κάλυψης αναγκών του πλοίου συχνά καλύπτονταν από τους μισθούς μας».
Ηταν φανερό ότι η συγκίνησή του προερχόταν από τη χαρά του για το γεγονός σε σχέση με παλαιότερες εποχές. Σίγουρα και άλλα συναφή ήλθαν στο μυαλό του. Πολλά συνήθως κρύβονται στο μυαλό του ανθρώπου. Πόσο κοντά είναι, αλήθεια, το κλάμα και η χαρά για σπουδαία γεγονότα και πόσο σύνθετος και βαθύς σε σκέψη και συναίσθημα ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου. Θυμήθηκε, ίσως, συναδέλφους και συγγενείς που δεν υπάρχουν πια. Επεσαν σε πολέμους, που… συνεχίζονται. Και διερωτήθηκε. Πότε επιτέλους οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι η γη θα τους δεχτεί όλους, χωρίς εξαίρεση; Παρανοϊκούς, πολεμόχαρους, πλεονέκτες, δοξομανείς, ανάποδους…
Στη σκέψη μου κυριάρχησε η μορφή του πατέρα μου. Σε μάχη στους Βαλκανικούς πολέμους. ∆ιατάχτηκε υποχώρηση. Εκείνος τραυματισμένος στο πόδι έμεινε πίσω πονώντας και κλαίοντας. Mόνος. Οι Βούλγαροι πλησίαζαν. Τον πρόσεξε φίλος συνάδελφός του.
Ετρεξε. Τον πήρε στους ώμους του. ∆εν μπορούσε να βαδίσει. Μόλις σώθηκαν…
∆εν ξαναείδε τον σωτήρα του. «Ο σωτήρας μου δεν σώθηκε», έλεγε δακρύζοντας. Στα έξι παιδιά του μας έδωσε, αντί του δικού του επιθέτου «Σκιαδάς», το, συμβολικό για τον ίδιο, επίθετο εκείνου: «Παπαδόπουλος». Ηθελε να θυμάται τον σωτήρα του άμεσα. Το όνομά του έγινε γι’ αυτόν σύμβολο που τον… συγκλόνιζε και συνάμα τον λύτρωνε…(Αριστοτέλη κάθαρση, Σύγχρονη ψυχολογική εξισορρόπηση συναισθημάτων).
Σύμβολα που σχετίζονται με αξίες ζωής του ανθρώπου συγκλονίζουν. Αλλοτε θετικά κι άλλοτε αρνητικά ή ανάμεικτα. Μερικά κορυφαία: Ελευθερία, συνεργασία, αλληλοσεβασμός, δικαιοσύνη. Χρειάζεται ιδιαίτερη ευαισθησία και συνέπεια απέναντι στις αξίες μας. Από μεγάλους και μικρούς σε ηλικία και υπευθυνότητα. Αθλημα ανθρωπιάς και λογικής. Για όσους επιθυμούν την ουσιαστική αξιοποίηση της ζωής μας ως ανθρώπων. Πότε οι ηγέτες των λαών θα ηγηθούν μιας τέτοιας προσπάθειας ειρήνης!… Αντί πολέμων.
*Καθηγητής Ψυχολογίας (Παν. Κρήτης – Gastprof. Univ. Heidelberg), συγγραφέας
