Κύριε διευθυντά
Τον Απρίλιο 1837 η Ελέγκω, 30χρονη σύζυγος του αγωνιστή Βάσου Μαυροβουνιώτη, μια εγγράμματη, καλοαναθρεμμένη και μεγαλωμένη σ’ ένα ανοιχτόμυαλο νησιωτικό αστικό περιβάλλον γυναίκα «απαστράπτουσα εκ κάλλους και έμπλεως χαρίτων», θα λάβει στην Αθήνα ένα γράμμα από τον Συριανό φίλο της οικογένειας ∆ημήτριο Αναστασίου, κάτοικο Ερμουπόλεως, το περιεχόμενο του οποίου θα πρέπει ίσως να περιληφθεί στο εισαγωγικό Κεφάλαιο της Ιστορίας του γυναικείου κινήματος στην πατρίδα μας.
Σε μια προνεωτερική ακόμα κοινωνία, με νωπές τις σκληρές μνήμες του αγώνα της Ανεξαρτησίας, θα φθάσει στην πρωτεύουσα του νεαρού βασιλείου ένα απροσδόκητο για την εποχή, υπέροχο μήνυμα θάρρους και αισιοδοξίας. Ας το ακούσουμε όπως το περιγράφει ο Δ. Αναστασίου προς την Ελέγκω (που τότε είχε στραφεί προσωπικά κατά του διοικητή Κυκλάδων για μια ατομική της υπόθεση):
«Εν τοσούτω δεν ημπορώ να σε κρύψω την χαράν μου διότι βλέπω έναν διοικητήν να δίδη λόγον των δημοσίων του πράξεων εις μίαν γυναίκα. […] πότε θα έλθη η ώρα διά να έχωμεν ισοτίμους και τας γυναίκας και μάλιστα τας ωραίας και καλοαναθρεμμένας σαν την Ελέγκω! […] με κακοφαίνεται ότι εγήρασα και δεν θα προφθάσω να είμαι το όργανο μιας τοιαύτης ευτυχούς εποχής».
ΥΓ.: Το παράθεμα είναι από το βιβλίο του Στέφανου Παπαγεωργίου, «Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος του στρατηγού Βάσου Μπράγιοβιτς-Μαυροβουνιώτη», Παπαζήσης, Αθήνα 2024.
*Δικηγόρος
