Κύριε διευθυντά
Οι εν εξελίξει πόλεμοι Ουκρανίας και Μέσης Ανατολής ενεργοποίησαν σκέψεις σχετικές με τα αίτια και τις συνέπειες των συρράξεων. Οι άνθρωποι από αρχαιοτάτων χρόνων πολεμούσαν μεταξύ τους, για οικονομικούς κυρίως λόγους. Τα πρώτα χρόνια για τροφή, αργότερα για χρυσάφι και τώρα για πετρέλαιο και φυσικό αέριο. ∆υστυχώς έχει προστεθεί και ο εφιαλτικός λόγος της ανάγκης συντήρησης των πολύ κοστοβόρων πολεμικών βιομηχανιών.
Βιολογικά οι νόμοι της ζούγκλας που ισχύουν στα φυτά και στα ζώα, ισχύουν και στους ανθρώπους. Ομως θα περίμενε κανείς ότι η εξέλιξη του ανθρώπου σε έλλογο ον και η σύγχρονη τεχνολογική ανάπτυξη θα έλυναν τα προβλήματα μεταξύ των ανθρώπων με ειρηνικές διαδικασίες, χωρίς την καταφυγή σε αυτοκαταστροφικούς πολέμους.
Οι θρησκείες στην αρχή και οι ιδεολογίες αργότερα δεν μπόρεσαν να λύσουν το πρόβλημα. Μόνο ο Χριστιανισμός έβαλε τα πράγματα στη θέση τους με τις διακηρύξεις: «Αγαπάτε αλλήλους», «Ειρήνη υμίν», «Ό συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις» και με τη μεγαλειώδη ρήση του Αποστόλου Παύλου «Ουκ ένι Ιουδαίος, ουδέ Ελλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού». Ομως οι θέσεις αυτές της χριστιανικής θρησκείας δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στην ανθρωπότητα και να αποτρέψουν τους πολέμους.
Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέους είπε το γνωστό και τραγικό ότι «Στην ειρήνη τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ στον πόλεμο, οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους».
Στα καθ’ ημάς τώρα, μόνο ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε δηλώσει προ του θανάτου του ότι «Αν ένας ηγέτης δεν ασχολείται με τον αφοπλισμό, τότε δεν είναι ηγέτης».
«Το γε νυν έχον», όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας, μου κάνει εντύπωση ότι όλοι οι αναλυτές περιγράφουν τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου, σαν να έχουμε εθιστεί δηλαδή στο τέρας, και παραλείπουν να τονίσουν το ουσιώδες, που είναι ότι στον πόλεμο αποφασίζουν οι γέροντες και στέλνουν τους νέους να σκοτωθούν. Θα μπορούσε άραγε να διαμορφωθεί ένα παγκόσμιο διεθνιστικό κίνημα εναντίον του πολέμου. Φυσικά φαίνεται, και είναι, αδύνατο. Μόνο μία κατηγορία ανθρώπων στον κόσμο ολόκληρο έχει τα ίδια χαρακτηριστικά, και την ίδια αποστολή, και αυτοί είναι οι γιατροί. Σπουδάζουν και αγωνίζονται για τη βελτίωση της υγείας των ανθρώπων και την καταπολέμηση των ασθενειών σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας, φυλής, χρώματος και ιδεολογίας. Τι νόημα έχει συνεπώς αυτή η αποστολή, όταν συγχρόνως οι ηγεσίες των γερόντων στέλνουν τους νέους και υγιείς να τραυματιστούν και να σκοτωθούν κατά χιλιάδες στα πεδία των μαχών;
Η ουτοπική πρότασή μου είναι η εξής: Από την πατρίδα του Ιπποκράτη, ο Π.Ι.Σ. ή κάποια Ιατρική Σχολή να συμπεριλάβει, με διακήρυξή της, ως αποστολή/καθήκον των γιατρών, και την «αποτροπή» των αναρίθμητων τραυματισμών και θανάτων που προκαλούνται και από τους πολέμους. Η διακήρυξη αυτή αφού κοινοποιηθεί στους γιατρούς όλων των κρατών του κόσμου, πιθανόν να ευαισθητοποιήσει πρώτα αυτούς και ύστερα τις κοινωνίες με σκοπό να ευρεθεί τρόπος άσκησης συντονισμένης πίεσης στους υπεύθυνους των πολέμων με τελικό σκοπό την αποτροπή τους.
*Οφθαλμίατρος, Λάρισα
