Kύριε διευθυντά
Στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του 1970, λίγα απομεινάρια μαρτυρούσαν την ύπαρξη στην πόλη, ακόμη και στις αρχές του εικοστού αιώνα, πολυπληθούς εβραϊκού πληθυσμού. Μια η πυρκαγιά του 1917 που άλωσε πρωτίστως την εβραϊκή συνοικία, λίγο η ανάγκη για ενίσχυση της ενσωμάτωσης της Θεσσαλονίκης στο ελληνικό κράτος, βάλε και τις τραγικές εκκαθαρίσεις των ναζί, όλα αυτά είχαν συμβάλει στο να «εξανεμιστεί» ο εβραϊκός πληθυσμός.
Ενα από τα απομεινάρια αυτά ήταν και το εβραϊκό νεκροταφείο. Η μαζική εσωτερική μετανάστευση όμως την εποχή εκείνη, με την επακόλουθη ανάγκη για στέγαση των νεόφερτων στην πόλη και για εξυπηρέτηση των κατοίκων της, και με την αξία της γης να έχει ανέλθει στα ύψη, όλα αυτά άλωσαν και ό,τι άλλο είχε απομείνει, με το εβραϊκό νεκροταφείο να είναι ένα από αυτά. Οπως καταγράφει ο Μαρκ Μαζάουερ στο αξιολογότατο έργο του «Θεσσαλονίκη – Πόλη των Φαντασμάτων», στον χώρο του νεκροταφείου αυτού ανεγέρθηκαν νέα κτίρια των σχολών του πανεπιστημίου της πόλης, μια πισίνα κι ένα αστεροσκοπείο.
Αυτό θυμήθηκα διαβάζοντας το δημοσίευμα (φ. 6.3) για την κατεδάφιση του ιστορικού σχολικού συγκροτήματος της πολυαγαπημένης μας Ιονίου Σχολής στη Φιλοθέη, ώστε να περισωθεί το σχολείο και να συνεχίσει τη λειτουργία του στις εγκαταστάσεις του στο Μαρούσι. Θα πουληθεί, λέει, το τοπόσημο αυτό στην κατασκευαστική ΑΒΑΞ για την ανέγερση πολυτελών κατοικιών.
Αναγνωρίζω πως καμία πόλη δεν μπορεί να μείνει στατική και πως το δέλεαρ των εργολάβων γι’ αυτό το φιλέτο γης στη Φιλοθέη τούς «τυφλώνει». ∆εν μπορώ όμως να μη σκεφτώ πόσο τραγικό ακούγεται να γκρεμίζονται σχολειά για να γίνουν μεζονέτες σε μία αυτή τη φορά, ας πούμε, αθηναϊκή αντίστροφη πορεία των πραγμάτων. Σε εμάς εδώ τα σχολειά να δίνουν τη θέση τους σε κατοικίες χλιδάτων ζωντανών, στη Θεσσαλονίκη οι σχολές να παίρνουν τη θέση της τελευταίας κατοικίας άλλων που έμελλε με τραγικό τρόπο η φυλή τους να παραγκωνιστεί. Πάντως, η πισίνα φαίνεται ότι μένει αταλάντευτη στην εξίσωση.
*Δικηγόρος
