Κύριε διευθυντά
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να είναι αυτό που οδηγεί τα παιδιά μας, τα αγόρια κυρίως αλλά και τα κορίτσια, να μην «υπολείπονται» σε πράξεις βίας. Συχνό φαινόμενο οι ξυλοδαρμοί αλλά και τα μαχαιρώματα μεταξύ νέων ακόμη και μέσα σε σχολεία. Παλιά αναθεματίζαμε τον κινηματογράφο, αργότερα την τηλεόραση και τώρα την ανεξέλεγκτη πλοήγηση σε θολά κανάλια του ∆ιαδικτύου για την κατά κόρον προβολή σκηνών βίας. Και η δική μας γενιά είχε προσλαμβάνουσες παραστάσεις με βία ακόμη και στα νηπιακά μας χρόνια από τα κατά τα άλλα αθώα παραμυθάκια ή τραγουδάκια. Μέσα από τη διδακτική και τα όποια χρήσιμα μηνύματα των παραμυθιών δεν έλειπαν και σκηνές βίας. Από τα πιο αγαπημένα η Κοκκινοσκουφίτσα, η οποία σε ρόλο «ντελιβερά», με τα σημερινά δεδομένα, διασχίζει το δάσος μόνη για να πάει στη γιαγιά που είναι μόνη, άρρωστη στο κρεβάτι, χωρίς φαγητό, και καταλήγει στην κοιλιά του κακού λύκου. ∆εν ήταν σκηνή γκραν γκινιόλ όταν ο σωτήρας κυνηγός έσκισε την κοιλιά του λύκου για να βγάλει τη γιαγιά και την Κοκκινοσκουφίτσα; ∆εν ήταν σατανικής έμπνευσης η εκδίκηση της κακιάς μητριάς που έδωσε το δηλητηριασμένο μήλο στη Χιονάτη; Πόση αγωνία είχαμε όταν ο κακός λύκος κυνηγούσε ανελέητα τα τρία γουρουνάκια μόνα και απροστάτευτα; ∆εν είχε κανιβαλισμό το παιδικό τραγουδάκι «ήταν ένα μικρό καράβι…» που όταν ξέμεινε από τρόφιμα έριξαν κλήρο για να φαγωθεί ο μικρότερος; Τα ακούγαμε με ανοιχτό στόμα και δεν κουραζόμασταν να μας τα διηγούνται ξανά και ξανά. Οπως φαίνεται όμως δεν μας οδήγησαν να εκτοξεύουμε αργότερα μολότοφ, φωτοβολίδες και να μαχαιρωνόμαστε με σουγιάδες. Κάτι άλλο φταίει. Ας το ψάξουν οι ειδικοί.
*Συνταξιούχος μηχανικός, Καβάλα
