Κύριε διευθυντά
Διάβασα το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της κ. Βέρας Τίκα, επιστημονικής συνεργάτιδος του Πάντειου Πανεπιστημίου, στην κυριακάτικη «Καθημερινή» της 1ης Μαρτίου. Λέει πολύ σωστά ότι «όταν η πολιτική διαφωνία μετατρέπεται σε ζήτημα ταυτότητας και ηθικής νομιμότητας, η δημοκρατία δοκιμάζεται». Πράγματι, η κοινωνία χρειάζεται ένα ήπιο κλίμα για να ευημερήσει. Θεωρεί όμως ότι «η πρόσφατη επανεμφάνιση της λέξης “κομμουνιστής” στον ελληνικό δημόσιο λόγο, με αφορμή την ένταση στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, αλλά και τη δημόσια συζήτηση γύρω από την Καισαριανή και τη μνήμη της Αντίστασης… είναι ένας όρος ικανός να ενεργοποιήσει μνήμες διχασμού».
Να της υπενθυμίσω λοιπόν ότι ο γ.γ. του ΚΚΕ ∆ημήτρης Κουτσούμπας πολύ συχνά αναφέρει τον όρο αντικομμουνισμός θεωρώντας τον ως βαρύτατη κατηγορία. Πρόσφατα παραδείγματα:
– «Ο Μητσοτάκης, αθεράπευτος και ανιστόρητος αντικομμουνιστής που στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τη σαπίλα του καπιταλισμού, τολμάει να κατηγορεί το ΚΚΕ για “σεξισμό”». Ομιλία στο ΣΕΦ, 26/2/2026.
– «Και βεβαίως δεν είναι αντισυστημισμός ο αντικομμουνισμός. Κι όλη αυτή η κατάσταση και η εμπάθεια και η εμμονή, μάλιστα με δικαστικές διώξεις, ενάντια σε βουλευτές του ΚΚΕ, όπως κάνει η κυρία Κωνσταντοπούλου, για παράδειγμα». Συνέντευξη του ∆. Κουτσούμπα στην ΕΡΤnews και στον Απ. Μαγγηριάδη, 11/11/2025.
Τα παραπάνω προφανώς τα εντάσσει η κ. Τίκα στην «ιδεολογική διαφορά που αντιμετωπίστηκε ως στοιχείο της δημοκρατικής πολυφωνίας» και μόνο η αναφορά της λέξης κομμουνιστής από ιδεολογικούς αντιπάλους είναι που προκαλεί διχασμό.
Αλήθεια, έχει διαβάσει το καταστατικό του ΚΚΕ; Αναφέρει ότι «Στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση». Αναρωτιέμαι αν αυτό υπονοεί διχασμούς και ιδεολογικούς αποκλεισμούς.
