97239539
Οι φωτογραφίες,οι μνήμες, τα δάκρυα
Κύριε διευθυντά
Οι φωτογραφίες της Καισαριανής ξυπνούν αναμνήσεις που σημάδεψαν τη ζωή μας. Αναμνήσεις που άλλες τις ζήσαμε και άλλες μας τις διηγήθηκαν και αποτελούσαν οικογενειακές ιστορίες.
∆εν είχα ακόμη γεννηθεί όταν ο ΕΛΑΣ συνέλαβε ως όμηρο την 5η ∆εκεμβρίου του 1944 τον γιο του αδελφού του παππού μου Κωνσταντίνο, ένα παλικάρι λίγο πάνω από τα 20.
Λίγες μέρες αργότερα, την 24η ∆εκεμβρίου, συνέλαβαν επίσης ως όμηρο τον πατέρα του Γαβριήλ Οικονόμου, 72 ετών, διευθυντή της Εμπορικής Σχολής και τον μικρότερο γιο του και αδελφό του Κωνσταντίνου, Γεώργιο, έφηβο ακόμα.
Οι δύο τελευταίοι αφέθηκαν ελεύθεροι την 12η Ιανουαρίου 1945, σύμφωνα με βεβαίωση της αστυνομίας της 14ης Απριλίου του 1945.
Ο Κωνσταντίνος «αγνοούμενη μέχρι σήμερον παραμένει η τύχη του». Ο Κώτσος δεν βρέθηκε ποτέ.
∆εν θα ξεχάσω ποτέ τη γυναίκα του θείου Γαβρίλη, τη θεία Γαρυφαλιά, που μέχρι τα βαθιά της γεράματα έτρεχε σε κάθε ομαδικό τάφο που άνοιγαν προκειμένου να βρει κάποιο ίχνος του Κώτσου της. ∆εν βρήκε ποτέ τίποτα. Στο τέλος λέγαμε ότι της είχε «σαλέψει».
Με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών της Καισαριανής, οι αναμνήσεις ξύπνησαν και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Αραγε ανάμεσα σε άλλους κρατούμενους βρίσκεται κι ο Κωστάκης; Ενα πανέμορφο παλικάρι με μεγάλα γαλανά μάτια όπως τον γνώρισα από τις φωτογραφίες.
Σήμερα δεν ζει κανείς από αυτούς που τον γνώρισαν πραγματικά για να τον αναγνωρίσουν.
Η θεία Γαρυφαλιά δεν έμαθε ποτέ ποιοι σκότωσαν τον γιο της. Οι Ελληνίδες μητέρες έχουν πολύ πονέσει και από τους Γερμανούς και από τον ΕΛΑΣ και όχι μόνο.
Τα ονόματά τους δεν γράφτηκαν ποτέ στο πεζοδρόμιο του Αγνωστου Στρατιώτη. Τα ονόματά τους θα μείνουν πάντα γραμμένα στην ψυχή μας. Αγνωστοι ίσως για πολλούς. Η πατρίδα τους γνωρίζει!
Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές τους.
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
