Κύριε διευθυντά
Οταν ο Νίκος Ζαχαριάδης ουσιαστικά άρχισε τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949, είχε ήδη εδραιωθεί μία γεωπολιτική πραγματικότητα, η οποία θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην αποτυχία της «επανάστασής» του. Η Σοβιετική Ενωση είχε εξασφαλίσει μία ζώνη επιρροής με πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης – Βαλκάνια. Μόνο η Ελλάδα είχε παραμείνει στη ζώνη επιρροής Αγγλίας – Αμερικής. Και θα άφηνε, κυρίως η μεταπολεμικά πανίσχυρη Αμερική, την Ελλάδα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ενωσης, ώστε εκείνη να βάλει πόδι και στην Ανατολική Μεσόγειο; Η Αμερική ήταν τότε η μόνη κραταιά δύναμη και δεν είχε διστάσει να ρίξει δύο ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία για να την κάνει να συνθηκολογήσει.
Γιατί λοιπόν ο Ζαχαριάδης ξεκίνησε αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο για την Ελλάδα, το κόμμα του και τον ίδιο; Μήπως ήταν περιορισμένης ευφυΐας;
Αντιθέτως, πολλοί που του καταλογίζουν αρκετά λάθη, συμφωνούν για το γρήγορο και κοφτερό μυαλό του. Πώς λοιπόν δεν μπόρεσε να εκτιμήσει σωστά τη γεωπολιτική πραγματικότητα στις αντικειμενικές της διαστάσεις; Οι Γρηγόρης Φαράκος και Φίλιππος Ηλιού αναφέρουν (και αυτοί) μια μυστική συνάντηση που είχε ο Ζαχαριάδης με τον Στάλιν στην Κριμαία τον Ιούνιο του 1946. ∆εν βρέθηκαν πρακτικά αυτής της συνάντησης, ούτε είναι γνωστό αν υπάρχουν.
Υπαινίσσονται δε οι ανωτέρω ότι ο Στάλιν είχε ζητήσει από τον Ζαχαριάδη να αναπτύξει και να συντηρήσει μία επανάσταση στην Ελλάδα επειδή αυτό θα εξυπηρετούσε την εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης. Υπέρ της εν λόγω υπόθεσης συνηγορεί, με σοβαρά επιχειρήματα, η μαρτυρία του διακεκριμένου δημοσιογράφου Λευτέρη Μαυροειδή, ο οποίος πέρασε πολλές δεκαετίες στη Σοβιετική Ενωση. Τη μαρτυρία αυτή κατέθεσε στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου: «Μαρτυρίες για τον εμφύλιο», σελ. 450-452.
Ετσι, όπως γράφει ο Φίλιππος Ηλιού (Ο Εμφύλιος Πόλεμος – εκδόσεις Θεμέλιο, σελ. 358), «ο ∆ημοκρατικός Στρατός που δημιούργησε ο Ζαχαριάδης, δεν αποτέλεσε, σύμφωνα με το τριτοδιεθνικό μοτίβο, παρά “το προκεχωρημένο απόσπασμα της επανάστασης” το οποίο θυσιάζεται προκειμένου να κερδηθεί η συνολική μάχη του διεθνούς κομμουνισμού».
Θα μπορούσαμε λοιπόν να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι για την εξυπηρέτηση της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ενωσης και για τους σκοπούς του διεθνούς κομμουνισμού αποδεκατίστηκαν τα ελληνικά νιάτα της δεκαετίας του 1940, καταστράφηκε η υποδομή της χώρας και ανοίχτηκαν οι φοβερές πληγές στον εθνικό κορμό που, ογδόντα χρόνια αργότερα, δεν έχουν ακόμα πλήρως επουλωθεί…
*Επίτιμος διευθυντής Ευρωπαϊκής Επιτροπής
