Κύριε διευθυντά
Ανήκω σ’ αυτούς που παρακολουθούν στενά την πολιτική ζωή του τόπου μας και χαίρομαι ή θλίβομαι αναλόγως με τα όσα συμβαίνουν. Το κλίμα που διαμορφώνεται καθημερινά από ορισμένα γεγονότα και κυρίως από τη συμπεριφορά ολίγων πολιτικών προσώπων είναι βαρύ, αφόρητο και δεν αντέχεται άλλο. ∆εν αντιμετωπίζεται όμως σωστά και δεν εξηγείται στο κοινό, όπως και όσο θα έπρεπε από τους υπεύθυνους και τους έχοντες δημόσιο λόγο. Θα μου επιτρέψετε να κάνω μερικές επισημάνσεις επ’ αυτού.
Η κυβέρνηση έχει φυσικά πρωταρχική ευθύνη, διότι είναι ο πρωταγωνιστής των γεγονότων και οφείλει να ξέρει ότι οι επιτυχίες της αποσιωπώνται και οι αποτυχίες ή κατασκευάζονται ή διογκώνονται. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν είναι αυτή η αιτία, αλλά η ίδια σύρεται στον κατήφορο. Η κύρια αιτία της τοξικότητας είναι η συμπεριφορά της ανεύθυνης, κατακερματισμένης και προβληματικής αριστεράς αντιπολίτευσης, της οποίας η τακτική ανέκαθεν ήταν και είναι να καταγγέλλει και να κατηγορεί τους άλλους για όσα η ίδια είναι ή πράττει. Π.χ., κατηγορεί την κυβέρνηση για επέμβαση ή χειραγώγηση της ∆ικαιοσύνης για να καλύψει όσα έκανε η ίδια (ας βάλουμε 3-4 αντιπάλους στη φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές, και πολλά άλλα).
Μία άλλη όμως βαθύτερη και δομική τακτική της φανατικής Αριστεράς, η οποία δεν έχει γίνει αντιληπτή, είναι η εξής: ∆εν ενοχλείται, ανέχεται και δεν αντιδρά για όσα κακώς κείμενα υπάρχουν. Ομως όταν η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει κάτι σωστό, η αντίδρασή της είναι λυσσώδης. Μπορώ να φέρω πλείστα παραδείγματα, τα οποία παραλείπω λόγω χώρου.
Αυτό γίνεται διότι όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά για τον κόσμο, θεωρούν ότι εμπεδώνεται ο καπιταλισμός και δεν μπορούν να τον κατεδαφίσουν εύκολα, για να κτίσουν, όπως νομίζουν, το δικό τους όραμα, δηλαδή τη μαρξιστική κοινωνία. Η χαρακτηριστική δήλωση της Εφης Αχτσιόγλου, ότι «η κανονικότητα δεν ευνοεί την Αριστερά», τα λέει όλα. Και αναφέρω ένα ακόμη παράδειγμα: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τελευταία διετία στο ΕΣΥ συντελείται σημαντικό έργο αναμόρφωσής του, και μάλιστα εις βάρος του ιδιωτικού τομέα Υγείας, που λογικά θα έπρεπε να χαροποιεί την Αριστερά. Ο πόλεμος όμως εναντίον αυτού είναι σκληρός και αδυσώπητος, σύμφωνα με την ως άνω λογική. Η στρατηγική πρέπει να αποκαλύπτεται, και όχι να αναλισκόμεθα σε προσωπικές αντιπαραθέσεις που θολώνουν την πραγματική εικόνα και αποπροσανατολίζουν. Και από εκεί και πέρα ο κυρίαρχος λαός ας αποφασίζει στις εκλογές, όπως κρίνει ο ίδιος, με γνώση όμως και χωρίς πάθος.
*Σπερχειάδα Φθιώτιδος
