Kύριε διευθυντά
Η πρόσκληση για το ρεσιτάλ πιάνου σε αίθουσα συναυλιών στο «κατάκεντρο» της Αθήνας ήταν πολύ ευπρόσδεκτη, πόσο μάλλον γιατί οι μουσικοί ήσαν φίλοι. Ωστόσο η χαρά να απολαύσουμε την τέχνη τους σκόνταψε στο δυσεπίλυτο πρόβλημα να φτάσουμε στην ώρα μας. Ο λόγος εξηγείται με δύο προτάσεις. Η πρώτη «δεν μπαίνω στην πόλη λόγω δακτυλίου». Η δεύτερη, η «κίτρινη απεργία» των ταξί. Τα τηλεφωνήματα μεταξύ γνωστών προσκεκλημένων άναψαν από νωρίς. Τελικά βρέθηκαν μερικοί εθελοντές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη μετακίνησή μας. Ωστόσο ήσαν πολλοί αυτοί που μένουν σε μακρινές αποστάσεις και η πεζοπορία, που θα ήταν μια κάποια λύση, εκτός κάθε συζήτησης. Εδώ η ελληνική «καπατσοσύνη» βρήκε τη λύση. Οσοι έμεναν σε μακρινά αθηναϊκά προάστια θα έρχονταν ομαδικά με πούλμαν.
Να μια εναλλακτική λοιπόν για το κυκλοφοριακό πρόβλημα. Ομαδικές έξοδοι με προορισμό το κέντρο της πόλης μας, οι οποίες θα μπορούσαν να οργανώνονται σε γειτονιές ή προάστια της πολύπαθης Αθήνας μας, με κατάληξη ας πούμε τις δύο πλατείες: Ομονοίας ή Συντάγματος.
