Κύριε διευθυντά
Στην επιστολή του ο συνάδελφος κ. Ιωάννης Κουφάκης (φ. 25/2) έκανε λόγο για την αρχαιομάθεια του αείμνηστου καθηγητή Μαιευτικής και Γυναικολογίας Π. Παναγιώτου, την οποία δεν μπορώ να επιβεβαιώσω. Είναι όμως γνωστό ότι ο Παναγιώτου έγραφε στα νιάτα του ποιήματα. Προς το τέλος της ζωής του έβγαλε μια συλλογή με τις νεανικές του απόπειρες, υπό τον τίτλο «Πικρή βροχή». Στη συλλογή αυτή το ποίημα «Λαύρειο» είναι αφιερωμένο στον φίλο του Νίκο Καββαδία (Μαραμπού). Αλλά και ο Καββαδίας ανταπέδωσε με το «Cambay’s water» (Φουντάραμε καραμοσάλι στο ποτάμι). Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από ανάρτηση της κ. Σοφίας Κολοτούρου. Φαίνεται ότι οι δύο φίλοι είχαν γνωριστεί στο μεγάλο σχολείο της Κατοχής.
Τίποτα όμως δεν πρόδιδε ποιητικές εμπνεύσεις, όταν ο καθηγητής Παναγιώτου επιβλητικός και με ατσάκιγη άσπρη μπλούζα, μπήκε στο γραφείο του για τις προφορικές εξετάσεις του Ε΄ έτους, εκείνο το ανοιξιάτικο πρωί του 197… Ενας γιατρός της κλινικής έσπευσε να του κάνει μια τελευταία ενημέρωση. Οι δυο τους έσκυψαν τα κεφάλια συναλλήλως για να μιλήσουν κατ’ ιδίαν. Κάπου ακούστηκε η λέξη «προσταγλανδίνες» οι οποίες τότε ήταν καινούργια ανακάλυψη και στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι έχουν σημαντικό ρόλο και στη μαιευτική φυσιολογία. «Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν» έκλεισε επί λέξει τη συζήτηση ο Παναγιώτου, πριν στραφεί σ’ εμάς τους πέντε. Ωχ, σκέφτηκα, αν ρωτήσει για προσταγλανδίνες τη βάψαμε. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ν’ αλλάξουμε χρωματισμούς…
*Επιτάλιο Ηλείας
