Κύριε διευθυντά
Εχουμε πλέον κουραστεί. Η υπομονή μας έχει εξαντληθεί. ∆εν αντέχουμε να ακούμε για περισσότερα αποτρόπαια σκάνδαλα του διεθνώς δικτυωμένου Επσταϊν. Με ρώτησε προχθές ο δεκατριάχρονος εγγονός μου να του εξηγήσω τι συμβαίνει. Απέφυγα επιμελώς να του απαντήσω αλλά μάλλον έκανα λάθος, μπορεί να ανατρέξει ανά πάσα στιγμή στα social media.
Η εμπιστοσύνη μας στις αρχές και στους θεσμούς εξαντλείται. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία δικαιολογείται απροκάλυπτα. Οι δημοκρατίες της Ευρώπης απαξιώνονται καθώς ο πόλεμος της Ουκρανίας οδηγείται σε αδιέξοδο υπέρ του Πούτιν. Η Γάζα των Παλαιστινίων απαλλοτριώθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από το Ισραήλ και τις μεγα-επιχειρήσεις πολυεθνικών συμφερόντων μεγιστάνων και πολιτικών. Κανένας μας δεν γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη (ή θα συμβεί) στη Βενεζουέλα. Η Κούβα παραμένει πλήρως υποβαθμισμένη χωρίς εισαγωγικό εμπόριο και χωρίς ενεργειακές πηγές. Η Μέση Ανατολή απειλείται με ανελέητο περιφερειακό πόλεμο εξαιτίας του Ιράν. Οι τρομοκράτες του ISIS ανασυγκροτούνται στην τουρκοκρατούμενη Συρία, ενώ οι γενναίοι Κούρδοι περικυκλώνονται και εξωθούνται στον αφανισμό.
Η απαρίθμηση των κέντρων εμπόλεμης αντιμετώπισης δεν είναι βέβαια πλήρης. Η αντιμετώπιση της Γροιλανδίας, του Καναδά και του Μεξικού παραμένει απειλητική. Κατά προφανή συνέπεια προκύπτει το αναγκαίο ερώτημα: αν η Κίνα επιτεθεί στην Ταϊβάν, ποιος και με ποιο τρόπο θα την υπερασπιστεί; Οι δυνάμεις των ΗΠΑ δεν είναι ανεξάντλητες, όπως διεθνείς παρατηρητές ήδη υποστηρίζουν. Μήπως αυτό οδήγησε τον πρόεδρο Τραμπ στην πρόσφατη άρνησή του να ανανεώσει τη συμφωνία περιορισμού των πυρηνικών όπλων με τη Ρωσία; Μήπως η απειλή πυρηνικών όπλων θα επιστρατευθεί σαν το τελευταίο (διπλωματικό;) όπλο των Μεγάλων ∆υνάμεων; Αλλωστε, η Ταϊβάν δεν αποτελεί το ύστατο μέτωπο εμπόλεμης αντιπαράθεσης στον πλανήτη, σίγουρα θα υπάρξουν και άλλα.
Εκφράζω τα αισθήματα των ειρηνόφιλων ψηφοφόρων όλου του κόσμου. Οι πολιτικές ηγεσίες εκλέγονται με τις ψήφους μας. Η συναίνεσή μας απαιτεί ειρήνη, συνδιαλλαγή, ευημερία, δημιουργία και πρόοδο.
