Κύριε διευθυντά
Η Κέρκυρα προετοιμάζεται να εορτάσει τα 250 χρόνια από τη γέννηση ενός μεγάλου τέκνου της, του πρώτου Κυβερνήτου της Ελλάδος Ιωάννου Καποδίστρια.
Αλήθεια μπορεί να αναλογισθεί κανείς πώς ένας νεαρός Ελληνας από τα υπό κατοχή Ιόνια Νησιά, ο οποίος σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στην Πάδοβα, βρέθηκε ως υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας να «ανακατεύει» κυριολεκτικά τις αυλές των ισχυρών χωρών της Ευρώπης της εποχής εκείνης;
Στη μνήμη του μεγάλου αυτού ανδρός, την οποία έφερε στην επικαιρότητα το κινηματογραφικό έργο του Γιάννη Σμαραγδή, η εφημερίδα σας προσέφερε στο αναγνωστικό κοινό σε δύο τόμους το έργο του Αγγλου πρώην βουλευτού Κρίστοφερ Μ. Γούντχαουζ (1917-2001) με τίτλο «Καποδίστριας, ο θεμελιωτής της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος» (Εκδόσεις Μίνωας). Ο Γούντχαουζ υπήρξε διοικητής της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα το 1942-44 και συμπορεύθηκε με τον Ναπολέοντα Ζέρβα και τον Αρη Βελουχιώτη (Αθανάσιο Κλάρα).
Στο βιβλίο αυτό λοιπόν (σελ. 14) μου έκανε τρομερή εντύπωση η παράθεση ενός αποσπάσματος από τον λόγο που εκφώνησε ο Βελουχιώτης τον Οκτώβριο του 1944 στην Πλατεία Ελευθερίας της Λαμίας, κατά την απελευθέρωση της γενέθλιας πόλης του, ο οποίος έχει οπωσδήποτε ιστορική σημασία και γι’ αυτό θεώρησα καλό να έλθει εις γνώσιν ευρυτέρου αναγνωστικού κοινού. Είπε τότε μεταξύ άλλων τα εξής τραγικά:
«Ο Γιάννης Καποδίστριας που μας τον παρουσιάζουν στα σχολεία σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτρέτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ό,τι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε, λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά. […] Η αντίδραση ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει τον λαϊκό χαρακτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της Πατρίδας μας τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του Ελληνικού Κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας…»!
Το μίσος αυτό του Βελουχιώτη κατά του Καποδίστρια εδραίωσε την πεποίθηση στον Γούντχαουζ ότι για να τον μισεί τόσο έντονα «θα πρέπει να ήταν αρκετά ενδιαφέρων ώστε να δικαιούται περαιτέρω μελέτης». Ετσι προέκυψε το βιβλίο αυτό, το οποίο σημειωτέον εκδόθηκε στη Βρετανία το 1973. Ευχαριστίες στην «Καθημερινή» για την προσφορά της που την τιμά.
