Κύριε διευθυντά
Να μην γκρινιάζουμε, ο μήνας Φεβρουάριος είχε (και έχει) απ’ όλα. Πέρα από τα καθημερινά «αμοντάριστα πλάνα» από το Κοινοβούλιο, είχαμε και κάτι από «ΓΣΕΕ-γκέιτ» αλλά και ολίγον από κατασκοπευτική δράση. Ωστόσο όσο κι αν μακροσκοπικώς τα δύο γεγονότα ομοιάζουν ως προς την εκμετάλλευση αξιώματος και κατάχρηση εμπιστοσύνης, δεν μπορείς να παραβλέψεις κάποιες κραυγαλέες διαφορές. Στην πρώτη περίπτωση ο υπέρ εικοσαετία τιμονιέρης της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής παράταξης της χώρας έσπευσε αμέσως να δικαιολογηθεί όταν τον έπιασαν με τη γίδα στην πλάτη. Τι δεν ακούσαμε. Λοιδορία, ανθρωποφαγία, πλεκτάνη, η αλήθεια θα λάμψει, δεν παραιτούμαι, μέχρι και ότι η πισίνα στο εξοχικό του έγινε για την αποθεραπεία συγγενικού προσώπου!
Στη δεύτερη περίπτωση ο αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας που συνελήφθη ως ύποπτος κατασκοπείας εις βάρος της Ελλάδος παραδέχθηκε την ενοχή του και ζήτησε συγγνώμη από την πατρίδα! Είναι βέβαιο ότι κάποιοι θα πουν ότι ομολόγησε για να έχει ευνοϊκότερη ποινή. Το ίδιο άραγε δεν ισχύει και για την πρώτη περίπτωση; Φαίνεται όμως ότι εκεί στον στρατό υπάρχει ακόμη σε ένα βαθμό αυτό που λέγεται «στρατιωτική τιμή», κάτι άγνωστο στους πολλούς. Υφίσταται και δεν καταργήθηκε ως φαίνεται ακόμη και η έννοια για την οποία υπομέναμε κάποτε καψόνι σαν εκπαιδευόμενοι έφεδροι και ονομαζόταν «ανάληψη ευθύνης» ακατανόητη για κάποιους.
Αξιοπρόσεκτο επίσης είναι ότι στα μέσα ενημέρωσης διέρρευσαν οι απολύτως αναγκαίες πληροφορίες για την περίπτωση του επίορκου αξιωματικού. Τόσο, όσο, που λένε. Αντιθέτως συνηθίσαμε πλέον όταν συλλαμβάνεται κάποιος εγκληματίας ή απατεώνας και τον περιφέρουν από τον ανακριτή στον εισαγγελέα και αντίστροφα, την άλλη μέρα τα Μέσα να βρίθουν από εμπιστευτικές υποτίθεται λεπτομέρειες. Μπράβο στο στράτευμα που έδειξε την αρμόζουσα σοβαρότητα.
*Συνταξιούχος Μηχανικός, Καβάλα
