Κύριε διευθυντά
Κρατάω τις επιφυλάξεις μου για τους πανηγυρισμούς από την πρόοδο που έχουν σημειώσει οι δύο μετροπόντικες της μελλοντικής γραμμής 4 του μετρό, όπου ο ένας έχει φτάσει στο φρέαρ του Ευαγγελισμού και ο άλλος βρίσκεται στην περιοχή της Κυψέλης. Ο λόγος είναι ότι η πρόοδος στις σήραγγες είναι δυσανάλογη με αυτή πολλών από τα εργοτάξια των μελλοντικών σταθμών, πολλά από τα οποία έχουν μείνει αρκετά πίσω υποδηλώνοντας ανεπαρκή συντονισμό. Παρά την εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και το «γενναιόδωρο» χρονοδιάγραμμα δεκαετίας για μια γραμμή μετρό μόλις 12,8 χιλιομέτρων ήδη προβλέπονται καθυστερήσεις. Οσον αφορά τα επιμέρους σκάμματα που αντιστοιχούν στους μελλοντικούς σταθμούς, η πρόοδος αλλού φαίνεται να είναι σημαντική (όπως στους σταθμούς: Βεΐκου, Γαλάτσι, ∆ικαστήρια, Ακαδημία και Κολωνάκι), αλλού μέτρια έως ελάχιστη (όπως στους σταθμούς Εξάρχεια και Γουδί) και αλλού μηδενική λόγω ασάφειας για το πού θα στηθεί το εργοτάξιο (σταθμός Ευαγγελισμός). Η απορία μου για την τελευταία περίπτωση, που αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα απώλειας του δάσους για τα δέντρα, έχει να κάνει με το εξής επιχείρημα: Θα περίμενε κανείς μια ταχύτερη και συλλήβδην δικαστική απόρριψη των προσφυγών για το πάρκο, με το σκεπτικό ότι το περιβαλλοντικό αποτύπωμα από τη χρήση ενός μέσου τόσο ευνοϊκού για τα κυκλοφορικά προβλήματα της πρωτεύουσας είναι απείρως μεγαλύτερο από την απώλεια μερικών δέντρων του πάρκου Ριζάρη.
Με τόσες καθυστερήσεις σε αρκετά από τα εργοτάξια των μελλοντικών σταθμών τους οποίους το σκαπτικό μηχάνημα απλώς θα παρακάμπτει υπογείως, μήπως θα πρέπει να αναφερόμαστε σε τυφλοπόντικα αντί για μετροπόντικα;
*Συνταξιούχος Παθολόγος
