Κύριε διευθυντά
Τα τρία απαιτούμενα για να χρησιμοποιεί ο κόσμος τις μαζικές συγκοινωνίες είναι: Συχνότητα – Κάλυψη – Ανεση, κατά σειρά προτεραιότητας: ∆εν μας πειράζει η άνεση όταν υπάρχουν τα δύο πρώτα. Και ανεχόμαστε να μην υπάρχουν ακόμα και τα δύο τελευταία, όταν υπάρχει το πρώτο.
Προτεραιότητα, λοιπόν, πρέπει να δοθεί στη συχνότητα: Στα μεγάλα αστικά κέντρα το λεωφορείο πρέπει να περνάει κάθε 5 λεπτά. Ειδικά τις ώρες αιχμής, κάθε 2-3 λεπτά. Οτιδήποτε λιγότερο οδηγεί τον κόσμο στο αυτοκίνητο.
Εχετε προσέξει ότι τα λεωφορεία που παραγγέλνουμε από δυτικοευρωπαϊκές χώρες έχουν περισσότερες θέσεις με καθίσματα, παρά χώρο για ορθίους; Διότι στις χώρες αυτές περνάνε συχνά και ο κόσμος έχει… συνηθίσει να κάθεται. Αντίθετα, όσα αγοράσαμε από πρώην ανατολικοευρωπαϊκές χώρες έχουν περισσότερο χώρο για ορθίους, διότι πρέπει να χωρέσουν πολύ κόσμο, αφού το επόμενο ποιος ξέρει πότε θα περάσει! Αλλες χώρες, διαφορετικές οικονομίες, διαφορετική νοοτροπία.
Η συχνότητα δεν είναι πολυτέλεια: είναι αναγκαιότητα. Το θέαμα στην Ελλάδα ανθρώπων, πολλές φορές μεσηλίκων, να τρέχουν αγκομαχώντας να προλάβουν το λεωφορείο γιατί το επόμενο θα αργήσει να περάσει, συνιστά προσβολή της προσωπικότητας του πολίτη. Την οποία έχουμε μάθει να ανεχόμαστε! Ο λόγος που δεν υπάρχει μεγάλη συχνότητα στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι ότι δεν αποτελεί προτεραιότητα για τις δημόσιες συγκοινωνίες. Προτεραιότητα αποτελούν οι προσλήψεις, η μονιμότητα, ο βέβαιος μισθός. Η εξυπηρέτηση του πολίτη είναι συγκυριακή και τυχαία. Και φοβάμαι πως αυτό δεν θα αλλάξει, όσα λεωφορεία και αν αγοραστούν και όση καλή θέληση και αν υπάρχει. Μόνο όταν η ελεύθερη αγορά και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αποτελέσουν τον κανόνα και όχι μειονότητα έναντι του τεράστιου Δημοσίου, μόνον τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι η νοοτροπία του ιδιωτικού τομέα θα περάσει και στον δημόσιο τομέα. Μόνο τότε θα δούμε, πιστεύω, καλύτερες συγκοινωνίες. Τούτο αρχίζει να διαφαίνεται ήδη στο μετρό Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Και κάτι τελευταίο: στις λεωφορειολωρίδες εισέρχονται αποκλειστικά μέσα μαζικής μεταφοράς. Τότε γιατί να μην εισέρχονται τα ταξί; Μήπως και αυτά δεν εκτελούν έργο μαζικής μεταφοράς (διαδρομές σε κύριους οδικούς άξονες, μικρό κόμιστρο, παλαιότερα πολλαπλή μίσθωση);
*Δικηγόρος, Αθήνα
