Κύριε διευθυντά
Ηδη από το 1835 παράλληλα με την ανοικοδόμηση της Αθήνας – πρωτεύουσας, η ∆ημοτική Αρχή ανέλαβε μαζί με τους μηχανικούς του υπουργείου Εσωτερικών τη χάραξη της δημοτικής οδοποιίας. Με τα έργα συντήρησης ασχολούντο μόνο οι δημοτικοί αρχιτέκτονες. Και συνεχίστηκε έτσι με μικρές παραλλαγές μέχρι τις μέρες μας. Και ταυτόχρονα συνεχίζονται ακόμα τα παράπονα για την κατάσταση των «καταστρωμάτων» του δρόμου που κάνει τα τροχοφόρα να χοροπηδάνε κάθε τρεις και λίγο και τη μέση μου να πονάει.
Και παράλληλα η ∆ημοτική Αρχή είναι πάντα υπεύθυνη για την κίνηση των πεζών στα πεζοδρόμια.
Σύμφωνα λοιπόν με κείμενο που γράφτηκε το 1954, τα βασικότερα εμπόδια που δυσκολεύουν την κυκλοφορία των πεζών στα πεζοδρόμια, είναι τα περίπτερα, τα τραπεζοκαθίσματα των κέντρων, τα μπροστά από τα καταστήματα εμπορεύματα, οι μόνιμοι μικροπωλητές, η δεντροφύτευση και η κατάσταση της πλακόστρωσης.
Και στη συνέχεια ο αρθρογράφος αναλύει διεξοδικά ένα ένα τα εμπόδια που δυσκολεύουν τους πεζούς, προσθέτοντας τους στύλους και τις πινακίδες, τους κάδους απορριμμάτων, για να καταλήξει ότι «μόνο όταν το πεζοδρόμιο αποδοθεί στον πεζό, ώστε να βαδίζει απρόσκοπτα, θα είναι δυνατόν «να εφαρμοστούν λυσιτελείς οι περί διαβάσεων πεζών και λοιποί κανονισμοί της Τροχαίας».
Τα παραπάνω –σαν να γράφτηκαν σήμερα– εβδομήντα χρόνια πριν, υπογράφονταν από τον Γ.Α. Κωνσταντινίδη.
Σ’ αυτό μπορώ να προσθέσω τις κακοτεχνίες των νέων πεζοδρομίων που δίνουν στον πεζό την εντύπωση ότι περπατάει σε δειγματολόγιο πλακών και υλικών, τις επικίνδυνες αυλακώσεις στα πλακίδια των τυφλών, που τις περισσότερες φορές έχουν τοποθετηθεί εντελώς τυχαία, έτσι που συχνά καταλήγουν πάνω σε περίπτερα ή σε δέντρα, τα μηχανάκια, τα ποδήλατα και τα πατίνια που είναι παρκαρισμένα επάνω τους, τις ουρές στα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης μπροστά στις τράπεζες και όχι μόνο.
Και βέβαια τα παρκαρισμένα κολλητά στα πεζοδρόμια Ι.X., μπροστά στις διαβάσεις, άντε να κυκλοφορήσεις μόνος/η σου μετά τα 80 στην Αθήνα. Γιατί βλέπετε έχει αυξηθεί και το όριο ηλικίας. Να και κάτι ευχάριστο επιτέλους. Και κάτι ακόμη, μην πιστεύετε ότι οι Νεοέλληνες ξεχνούν την ιστορία και τις παραδόσεις τους. Αντίθετα είμαστε πιστοί σ’ αυτές.
Ολα αυτά όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά μικρές καθημερινές λεπτομέρειες.
Συμφωνείτε, κύριε δήμαρχε;
Αλλά γιατί γκρινιάζω, όλα θα φτιάξουν μετά τις εκλογές όταν… κτλ., κτλ.
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
