Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας την επιστολή του τακτικού επιστολογράφου σας κ. Αντώνη Ν. Βενέτη με τίτλο «Ο Ψυχρός Πόλεμος και οι υιοθεσίες» (16-8-2025), εξεπλάγην από την ευκολία με την οποία αποφαίνεται για γεγονότα που αγνοεί (ή μήπως σκόπιμα παραγνωρίζει;) σχετικά με την υιοθεσία των δύο ετεροθαλών αδελφών μου, το 1955.
Αναφερόμενος ο επιστολογράφος στα δημοσιεύματα της «Κ» για τις υιοθεσίες βρεφών στις ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, προβαίνει σε διάφορες πολιτικές εκτιμήσεις και κρίσεις, τις οποίες επιχειρεί να στοιχειοθετήσει, επικαλούμενος την υιοθεσία των αδελφών μου, ως χαρακτηριστικό «περιστατικό» για το «πόσο εύκολα αλλά και άστοχα παρασύρεται κανείς από μια εδραιωμένη φήμη και την αναπαράγει χωρίς περαιτέρω έρευνα»!
Ετσι, με επηρμένη βεβαιότητα, χαρακτηρίζει «απολύτως ανακριβή» την αναφορά της συντάκτριας άρθρου της «Καθημερινής» (24-4-2025), ότι «οι δύο κόρες του εκτελεσθέντος [Αργυριάδη] εστάλησαν άρον άρον για υιοθεσία στις ΗΠΑ», διότι, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, «οι δύο ως άνω κόρες (ορφανές εξ αμφοτέρων των γονέων) είχαν δοθεί νομίμως εις ανάδοχες οικογένειες μέχρις ότου ευρεθεί κατάλληλος οικογένεια διά την υιοθεσίαν των».
Ας μιλήσουν, όμως, τα γεγονότα:
Μερικές ημέρες μετά την αυτοκτονία της Κατίνας ∆άλλα (27-11-1951), μητέρας των αδελφών μου, και ενώ ο κρατούμενος πατέρας μου ανέμενε να γίνει η δίκη, το κράτος έδρασε αστραπιαία. Στις 7 ∆εκεμβρίου 1951 εισέβαλαν αστυνομικοί στη βίλα ΑΥΡΑ, όπου παραμέναμε φρουρούμενες εγώ και οι αδελφές μου, και χωρίς καμιά εξήγηση, τις απέσπασαν βιαίως από την αγκαλιά μου και μέσω του ΠΙΚΠΑ τις παρέδωσαν σε οικογένεια – τροφό στη ∆άφνη.
Επισκεπτόμουν τις αδελφές μου στο σπίτι της ∆άφνης, πάντοτε με το απαραίτητο σημείωμα του αστυνομικού τμήματος Γλυφάδας, το οποίο ενημέρωνε κάθε φορά το αντίστοιχο της ∆άφνης για την επίσκεψή μου.
Σε μια επίσκεψή μου, λίγους μήνες πριν από τον Απρίλιο του 1955 (χρονιά της υιοθεσίας), η πόρτα δεν άνοιγε. Εφυγα, αλλά μια – δυο μέρες μετά, ξαναπήγα. Χτύπαγα και ξαναχτύπαγα την πόρτα. ∆εν άνοιγε κανένας. Επέμενα. Ξαφνικά, μια μέρα, ανοίγει η πόρτα, ορμάει η τροφός (Ελένη Καϊσαρλή το όνομά της) επάνω μου και χωρίς να πει λέξη, με σπρώχνει με δύναμη και πέφτω κάτω. Εκλεισε την πόρτα λέγοντάς μου «τα παιδιά δεν είναι εδώ».
Ξαναπήγα και άλλες φορές στο σπίτι της τροφού, ζητώντας να δω τα παιδιά. Με έδιωξε απειλώντας με: «Φύγε και μην ξαναπατήσεις γιατί θα σε μαζέψει η Ασφάλεια». ∆εν ξαναπήγα. Εκ των υστέρων κατάλαβα (και αποδείχτηκε) ότι σχεδιαζόταν η υιοθεσία και γι’ αυτό με απέκοψαν από κάθε επαφή με τις αδελφές μου. Μόλις το 1980, στο πλαίσιο πολυήμερης έρευνας για τη δίκη και εκτέλεση των τεσσάρων (Ν. Μπελογιάννη, Η. Αργυριάδη, ∆. Μπάτση και Ν. Καλούμενου), αποκαλύφθηκε από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» η εν κρυπτώ και παραβύστω υιοθεσία των αδελφών μου στις ΗΠΑ.
Οι αδελφές μου έμειναν ορφανές, αλλά είχαν συγγενείς, όπως ο θείος μου, αδελφός (και συγκατηγορούμενος) του πατέρα μου, Βασίλης Αργυριάδης, η γιαγιά μου (μητέρα του πατέρα μου) και εγώ, 13 χρονών το 1951.
Αν η νομιμοφανής υιοθεσία ήταν νόμιμη, γιατί αγνοήθηκαν και αποκόπηκαν μεθοδευμένα οι συγγενείς από τα παιδιά; Γιατί δεν ενημερωθήκαμε για τη σχεδιαζόμενη υιοθεσία και η απόφαση κρατήθηκε κρυφή επί δεκαετίες, ως επτασφράγιστο μυστικό, από τις κρατικές υπηρεσίες; Ηταν δε, τέτοια τα στεγανά της απόκρυψης, ώστε εξαφάνισαν ακόμη και τα οικεία φύλλα από το δημοτολόγιο Γλυφάδας, όπου τα παιδιά ήταν εγγεγραμμένα.
Αυτά είναι μόνο ελάχιστα από τα γεγονότα της διά βίου απώλειας και δεν συνιστούν «εδραιωμένη φήμη».
*Γλυφάδα
