Κύριε διευθυντά
Με την ευκαιρία του ετησίου εορτασμού της 9ης Φεβρουαρίου ως παγκόσμιας ημέρας της ελληνικής γλώσσης που καθιερώθηκε με το ψήφισμα της 43ης Γενικής Συνελεύσεως της UNESCO, λίγα λόγια για την ασέβεια με την οποίαν εμείς την αντιμετωπίζουμε.
Ανέτρεξα εις το πρόγραμμα των τηλεοπτικών σταθμών σε κυριακάτικη εφημερίδα και μέτρησα 53 ξενόγλωσσους τίτλους εκπομπών! Εάν ανέτρεχα εις το αντίστοιχο πρόγραμμα προ τριακονταετίας, δηλαδή πριν μία γενεά, ίσως να υπήρχε το ένα δέκατο ξενόγλωσσων τίτλων.
Εάν μπορούσαμε να προβλέψουμε τι θα συμβεί σε μία γενεά από σήμερα, αν δεν αφυπνισθούμε, ίσως θα έχει αντιστραφεί η σχέση μεταξύ ελληνόφωνων και ξενόγλωσσων τίτλων εις βάρος της γλώσσης μας!
Και τίθενται διάφορα ερωτήματα: Ποίος ο σεβασμός προς τους αρχαίους προγόνους μας, τους φιλοσόφους, τους ιατρούς, τους μαθηματικούς, τους Ευαγγελιστάς που χρησιμοποίησαν την πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου;
Ποίος ο σεβασμός προς τους μη γλωσσομαθείς συμπατριώτες μας με τις άγνωστες γι’ αυτούς λέξεις που χρησιμοποιούνται; Ποία η ευθύνη αυτών που «βαφτίζουν» τις εκπομπές;
Τι σημαίνουν για τον απλό συμπολίτη μας οι λέξεις game changers, cash or trash, traction, wipe out;
Και φυσικά μετά τις εκπομπές wall (τοίχος), και floor (δάπεδο) θα περιμένουμε να ακολουθήσει και η… οροφή!
Οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν έχουν προφανώς συνειδητοποιήσει τη ζημία που προκαλούν. Ομως τα συναρμόδια υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού θα έπρεπε να παρέμβουν τουλάχιστον εις τους κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Το κακό είναι ακόμη μεγαλύτερο με τις επιγραφές των καταστημάτων και τους τίτλους επιχειρήσεων. Εις το θέμα αυτό φρονώ ότι πρέπει η Πολιτεία να επιβάλει την υποχρεωτική αναγραφή παράλληλα ΚΑΙ του ελληνικού τίτλου της επιχειρήσεως, διαφορετικά κάποια στιγμή θα νομίζουμε ότι ζούμε σε ξένη χώρα!
Εκτιμούμε περισσότερο τις ξένες λέξεις από τις ελληνικές;
Με μία τόσο πλούσια γλώσσα που έχουμε κληρονομήσει είναι κρίμα να χρησιμοποιούνται άκριτα ξένες λέξεις που θα μπορούσαν να αποδοθούν ωραιότερα και πιο εύηχα με τις αντίστοιχες ελληνικές!
Τέλος, η φροντίδα και η ενεργή χρήση της γλώσσης μας είναι αυτό που εξασφαλίζει και τη ζωντάνια της.
Με μία λέξη η συμπεριφορά όλων μας στο θέμα αυτό στοιχειοθετεί «εθνική μειοδοσία»!
