Κύριε διευθυντά
Aναζητώντας τρόπους να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον των μαθητών ώστε να κατανοούν τα ιστορικά γεγονότα και τις συνέπειές τους, θεωρώ ότι μπορεί να αξιοποιηθεί στο πλαίσιο της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας στη ∆ευτεροβάθμια Εκπαίδευση η γνώση και η «σοφία» των «επαϊόντων».
Mε την προϋπόθεση ότι και οι ίδιοι έχουν «αποκηρύξει» εν μέρει τον ακαδημαϊσμό, διαθέτουν την ικανότητα να προσαρμόζουν την ιστορική αφήγηση στις απαιτήσεις του λαϊκού ή περιορισμένου γνωστικού ορίζοντα ακροατηρίου τους και κυρίως δεν υποβαθμίζουν τον ρόλο της δημόσιας ή ημι-επίσημης ιστορίας.
Προφανώς η διαδικασία αυτή ενέχει κινδύνους και απαιτεί ανάλογη εμπλαισίωση.
Από την άλλη πλευρά, η επίκληση της «αυθεντίας», με τους περιορισμούς που αναφέρθηκαν παραπάνω, είναι δυνατό να ευνοήσει τη διδασκαλία της Ιστορίας και να προάγει το ενδιαφέρον των μαθητών που σε αρκετές περιπτώσεις παρουσιάζεται μειωμένο.
Στο μάθημα της Ιστορίας, εξάλλου, ενδείκνυται η χρήση διαδραστικών συστημάτων και ειδικότερα των οθονών. Μεταξύ άλλων, για την κατανόηση και εμπέδωση της ιστορικής αφήγησης. Προηγείται η διερεύνηση των ιστορικών πληροφοριών με συμμετοχική και «ανακαλυπτική» μάθηση και διαδικτυακή αξιοποίηση του σχολικού βιβλίου. Ακολουθεί εκλαϊκευμένη διάλεξη πάνω στο θέμα (λ.χ. στο κεφάλαιο που αφορά το «Σχίσμα των Εκκλησιών» στην ύλη της Β΄ Γυμνασίου όπου βρίσκονται αρκετά σχολεία αυτή την εποχή) μιας/ενός έγκριτου ιστορικού.
Η κυρία Μαρία Ευθυμίου, για παράδειγμα, έχει επιδοθεί με απαράμιλλη επιτυχία στο είδος της εκλαϊκευμένης ιστορίας ως συναρπαστική αφηγήτρια εδώ και πολλά χρόνια.
Ο διδάσκων έχει τη δυνατότητα να διακόψει την «ψηφιακή» αφήγηση στα σημεία που ο ίδιος κρίνει σκόπιμο να εστιάσει, ακολουθεί συζήτηση ή «brainstorming» ή δι’ άλλου τρόπου ενεργητική συμμετοχή των μαθητών.
Παρεμπιπτόντως, καθώς αναφερθήκαμε στο πεδίο της «Μεσαιωνικής Ιστορίας», η «αύρα», η βαθιά γνώση, η gravitas αλλά και η αγάπη προς τους νέους της μεγάλης Ελληνίδας βυζαντινολόγου, κ. Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, μπορεί να λειτουργήσει θετικά ώστε οι μαθητές να προσεγγίσουν διαφορετικά το μάθημα παρακινούμενοι από την ψηφιακή αφήγηση.
Εν κατακλείδι, η αξιοποίηση των διαδραστικών συστημάτων στη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας στη ∆ευτεροβάθμια Εκπαίδευση μπορεί να συνδυαστεί –υπό προϋποθέσεις και με κατάλληλη εμπλαισίωση– με την επίκληση της «αυθεντίας». Η επιτυχία του συγκεκριμένου «εγχειρήματος» δεν είναι πάντα προδιαγεγραμμένη· ούτως ή άλλως, στην εκπαιδευτική διαδικασία σπάνια μπορούμε να μιλάμε για «βεβαιότητες».
*Φιλόλογος-δρ Ιστορίας ΑΠΘ
