Κύριε διευθυντά
Μετά το τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο της εταιρείας «Βιολάντα», το οποίο στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες σε αυτό, υπήρξαν αντιδράσεις σχετικά με τις ευθύνες των ελεγκτικών μηχανισμών. Αυτό είχε αποτέλεσμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να αφιερώσει σημαντικό χρόνο εξηγώντας π.χ. ότι η Επιθεώρηση Εργασίας ελέγχει μόνο τα μέσα προσωπικής προστασίας και ότι η Πυροσβεστική είχε λάβει την έκθεση Πυροπροστασίας τον Σεπτέμβριο, αλλά ο νόμος προβλέπει ελέγχους ανά τριετία. Αφησε κάποια υπονοούμενα για τη ∆ιεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφέρειας Θεσσαλίας, αλλά το γενικό μήνυμα ήταν ότι ο κρατικός μηχανισμός έκανε τυπικά όσα όφειλε. Για παράδειγμα, η Επιθεώρηση Εργασίας ελέγχει τα μέσα προστασίας αλλά όχι τις γενικότερες συνθήκες, οπότε δεν φέρει ευθύνη εάν σκοτωθεί κάποιος εργαζόμενος, αρκεί κατά τη στιγμή της έκρηξης να φοράει γάντια και κράνος. Μάλιστα πέρυσι έκανε πολύ καλά τη δουλειά της γιατί εκτινάχθηκαν τα πρόστιμα που επέβαλε.
Είναι προφανές ότι τίθενται σοβαρά ερωτήματα και για τις εσωτερικές διαδικασίες ασφάλειας της ίδιας της επιχείρησης, αλλά και για όσους συνέταξαν τις πραγματογνωμοσύνες βάσει των οποίων οι ασφαλιστικές εταιρείες ανέλαβαν τον κίνδυνο. Αυτό όμως που προκαλεί αλγεινή εντύπωση είναι ότι σε καμία στιγμή δεν τέθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο το κεντρικό ερώτημα: αν το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ των υπηρεσιών και οι διαδικασίες ελέγχου είναι πράγματι επαρκείς ή αν, έπειτα από μια τέτοια τραγωδία, πρέπει να αναθεωρηθούν.
∆υστυχώς στην Ελλάδα οι πάντες ασχολούνται, κατά περίπτωση, με το να επιρρίπτουν ή να αποποιούνται ευθύνες. Κανείς δεν ασχολείται με το σημαντικότερο, δηλαδή πώς το πάθημα θα γίνει μάθημα.
