Κύριε διευθυντά
Το μικρό χωριό μου, το Σταυροδρόμι Γορτυνίας, έχει ένα προνόμιο. Βρίσκεται πάνω στον εθνικό δρόμο Βυτίνας – Αρχαίας Ολυμπίας. Από εκεί περνούσαν, τη δεκαετία 1950-1960, τα καλοκαίρια, ολόκληρα «καραβάνια» Ευρωπαίων τουριστών. Πολλοί από αυτούς νέοι, πεζοπόροι, με τον «ασήκωτο» σάκο στις πλάτες. Συχνά διανυκτέρευαν στο χωριό, στήνοντας μικρές σκηνές στα φρεσκοθερισμένα χωράφια. Εμείς, μαθητές τότε, στο ιστορικό γυμνάσιο των Τροπαίων, γνωρίζαμε λίγα λατινικά και περισσότερα Αρχαία Ελληνικά. Οι Ευρωπαίοι τουρίστες, οι περισσότεροι, μας μιλούσαν στη γλώσσα του Ομήρου, με τον προσωδιακό και έμμετρο τρόπο, απαγγέλλοντας εκτεταμένα χωρία από την Οδύσσεια και την Ιλιάδα!
Το 1963 ήρθα στην Αθήνα για λίγα γράμματα παραπάνω και για μια σταδιοδρομία καλύτερη από αυτήν που διαγραφόταν στην άγονη και κακοτράχαλη επαρχία μας. Ολα σχεδόν τα χρόνια, που ακολούθησαν από τότε, η ζωή μου κύλησε στο κέντρο της πόλης.
Από τις χιλιάδες διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες, επίσημες ανακοινώσεις, που έλαβαν χώρα όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ και καμιά δεν είχε τον σκοπό και το περιεχόμενο της διαδήλωσης που έγινε από φοιτητές και καθηγητές στο Βέλγιο το 2018, για συνέχιση, στη χώρα αυτή, της διδασκαλίας της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας!
∆εν θέλω να κάνω κανένα απολύτως σχόλιο! Θέλω όμως να κάνω ένα γρήγορο οδοιπορικό μαζί σας που πάει 30 αιώνες πίσω. Ελάτε φίλοι να συμβαδίσουμε στο μελωδικό μονοπάτι της μιας, ενιαίας και ζωντανής ελληνικής γλώσσας. Ας ξεκινήσουμε με Γιάννη Ρίτσο και ας τελειώσουμε με Ομηρο…
«Τ’ άσπρο ξωκλήσι στην πλαγιά, κατάγναντα στον ήλιο, πυροβολεί με το παλιό, στενό παράθυρό του…».
Πάμε στον 15ο αιώνα μ.Χ. αγνώστου ποιητού: «Εν τη Αθήνη τη δεινή, τη παμμεγέθει πόλει, των μαθημάτων την αρχήν και της φιλοσοφίας».
Πάμε στον 10ο αιώνα μ.Χ., Κων/νου Πορφυρογέννητου: «Είδον γαρ νεανίσκον καθήμενον εν τω τάφω…».
Συνεχίζουμε, στον 5ο αιώνα μ.Χ., Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον…».
Προχωράμε στον 1ο αιώνα μ.Χ., από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο: «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν…».
Παίρνουμε δείγμα από τον 5ο αιώνα π.Χ., από τους Πέρσες του Αισχύλου: «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων· νυν υπέρ πάντων αγών».
Τέλος, κλείνουμε το οδοιπορικό με την ομηρική Οδύσσεια, 9ος αιώνας π.Χ.: «∆ένδρεα δ’ υψιπέτηλα κατά κρήθεν χέε καρπόν, όγχναι και ροιαί και μηλέαι αγλαόκαρποι, συκέαι τε γλυκεραί και ελαίαι τηλεθόωσαι…».
