Κύριε διευθυντά
Αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την πιο βαθιά μου θλίψη για τον θάνατο της πριγκίπισσας Ειρήνης. Είχα επί χρόνια αλληλογραφία μαζί της και είχαμε ανταλλάξει σκέψεις και απόψεις. Είχα την ευκαιρία και την αγαθή τύχη να γνωρίσω το μεγαλείο μιας μεγάλης μορφής της μουσικής και της Ελληνικής παιδείας. Την γνώρισα στον γάμο του πρίγκιπος Παύλου με τη Μαρί Σαντάλ στο Λονδίνο. Με έκανε κοινωνό των αρχών και των ιδανικών του ιδρύματός της «Κόσμος Εν Αρμονία – Mundo En Armonia». Ηταν γεμάτη οράματα. Ονειρευόταν έναν κόσμο αρμονικό, γεμάτο αγάπη, συμπόνια, αλληλεγγύη, σε μια κοινωνία όπου είχαν όλοι τα ίδια αγαθά!
Αιθεροβάμων, με την αληθινή έννοια του όρου, στο θέμα προσφοράς σε άνθρωπο.
Να εξάρουμε τη φιλανθρωπία της, είναι ελάχιστο. Ηταν πάντοτε αρωγός σε «συμφορές» της πατρίδος μας. Στους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας και της Θεσσαλίας, στους πυρόπληκτους στο Μάτι, αλλά και κοντά στους ταπεινούς, στους Ρομά. Κανένας δεν πρόβαλε το έργο της, ιδιαιτέρως το κοινωφελές έργο της, την ανιδιοτέλειά της, που χάρισε όλη την περιουσία της για να βοηθήσει τον συνάνθρωπο. Κανείς δεν γνωστοποίησε τις υποτροφίες Μουσικών Σπουδών που θέσπισε το ίδρυμά της. Κανείς δεν τόνισε την παιδεία, τις σπουδές και τις διακρίσεις της.
Προκαλεί δέος η ανιδιοτέλεια, η σεμνότητα, το ήθος, η μεγαλοσύνη της. Τη «σιωπή», που περιέβαλε τις δωρεές της, και την ολοκληρωτική αφοσίωσή της για βοήθεια, αυτά αγνοήθηκαν.
Ανεξάρτητη, σεμνή, διακριτική, αρχοντική, μεγαλειώδης, σπουδαία, σπάνιο πλάσμα, με βασιλική ευγένεια, γαλήνια, προκαλεί θαυμασμό.
Ονειρεύεται και εύχεται κάποιος, ας είχαμε τέτοιες μορφές και όμορφες προσωπικότητες στην Ελλάδα μας. Αγαπημένη πριγκίπισσά μου, μου θυμίζεις τα αβρά πέταλα ενός άσπρου κρίνου, ας γίνεις ένας άγγελος στον ουρανό που πήγες.
*Ομότιμος καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Γυναικείων Σπουδών ΕΚΠΑ
