Kύριε διευθυντά
Λίγα λόγια για τον Νικόλαο Στασινόπουλο, ηγέτη του ομίλου της Βιοχάλκο, που μας «άφησε» πριν από λίγες μέρες. Και μια μαρτυρία από την επαγγελματική σχέση μου, ως συνεργαζόμενου εκπροσώπου τραπεζών, με τον όμιλο:
Υπόδειγμα της, κατά Ανταμ Σμιθ, «πεφωτισμένης, γόνιμης ιδιοτέλειας», ενσαρκωτής μιας μακροπρόθεσμης, κερδοφόρου επενδυτικής στρατηγικής, υπέρμαχος της επιχειρηματικής και ατομικής ηθικής. Ενας καλός άνθρωπος, τέλος, για όσους δεν αποστρέφονται τις παλιές καλές λέξεις.
Εμφαντική και η, εσωτερικής τάξεως, αντίστασή του σε κάθε ιδέα αφελληνισμού του ομίλου, διατηρώντας «αμόλυντο» το βιβλίο μετόχων του ομίλου. Κι αυτό, σε αντίθεση με συναδέλφους του, που, προ ετών, ενέδωσαν σωρηδόν σε συγκυριακές αποεπενδύσεις, ενθυλακώνοντας τεράστιες υπεραξίες.
Γνωστός, ο αείμνηστος, και για τη «σφιχτή» οικονομική διαχείριση των μεγεθών του ομίλου.
Δική του η παροιμιώδης φράση – οδηγία προς τους ανθρώπους της παραγωγής: «Στύψτε τις μηχανές…». Παρόμοιο «στύψιμο» νιώθαμε και εμείς οι άνθρωποι των τραπεζών, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τη διαπραγματευτική δεινότητα των μελών της οικονομικής διεύθυνσης του ομίλου. Αποτέλεσμα, αυτή, της ισχυρής οικονομικής θέσης του ομίλου, βεβαίως, αλλά και μιας ασυνήθους συναλλακτικής ακεραιότητας και διακριτικότητας, εκ μέρους των.
Ενδεικτικό, εν προκειμένω, ότι η μόνη «εμπράγματη» ανάμνησή μου από τη συνεργασία μου μαζί τους είναι ένα ευμέγεθες ρολό αλουμινόχαρτου που μου είχαν εγχειρίσει, με κάποια ευκαιρία. Σε αντίθεση με τις άτσαλες, έως και ξιπασμένες, χειρονομίες άλλων συναλλασσόμενών μου.
Αφησα για το τέλος την καταγραμμένη απάθεια της (όποιας) ιθύνουσας τάξης μας και των παντοειδών ινφλουένσερ για την απώλεια του σπουδαίου Ελληνα. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, και κορυφαία αυτήν της «Καθημερινής».
Πού να περισσέψει χρόνος από την ανάγκη για διαχείριση της αδηφάγας καθημερινής τους ασημαντότητας…
– Ενας Ελληνας πρωτοπόρος βιομήχανος – δημιουργός «έφυγε».
– Ε, και λοιπόν;
*Βούλα
