Κύριε διευθυντά
Οσοι έχουν ταξιδέψει με υπερταχεία στο εξωτερικό και αναλογίζονται την ταχύτητα των 200 και 220 χιλιομέτρων που έβλεπαν στη μικρή οθόνη πάνω από το κάθισμά τους, τους κόβεται η ανάσα όταν μαθαίνουν για την πρόσφατη σύγκρουση των τρένων στην Ισπανία.
«Ευτυχώς» η σύγκρουση δεν έγινε μετωπικά, πάνω στην ίδια γραμμή –μήπως γι’ αυτό δεν υπήρξε φωτιά;– όπως στα δικά μας Τέμπη, γιατί τότε, κάτι μας λέει ότι τα δραματικά αποτελέσματα θα ήταν πολλαπλάσια αυτών που συνέβησαν.
Το να συγκρούονται δύο τρένα κινούμενα αντίθετα στην ίδια γραμμή φαίνεται ότι είναι «κατόρθωμα» μιας κοινωνίας εθισμένης στο ρουσφέτι, στην αναξιοπρέπεια και στη δουλοπρέπεια, όπως η ελληνική.
Μένει αξέχαστη η πρώτη λεκτική αντίδραση του μοιραίου σταθμάρχη της Λάρισας, ο οποίος έβαλε αντίθετα στην ίδια γραμμή τα δύο τρένα, όταν σε συνομιλία του με συνάδελφό του μαθαίνει για τη σύγκρουση: «Αμάν…». Με το αμάν αντέδρασε, με μια τουρκική λέξη, για να μας θυμίσει την «αγωγή» που έλαβε ο Ελληνας κατά τη μακρόχρονη δουλεία του στους Τούρκους και την οποία αυτός εξέφραζε πλήρως με τη συμπεριφορά του. Είναι δε να απορεί κανείς όταν διαβάζει αριστερές εφημερίδες να μέμφονται τον πρωθυπουργό για «κουκούλωμα» και ότι «προκατέλαβε τους πάντες», επειδή αμέσως μετά την τραγωδία στα Τέμπη δήλωσε ότι η αιτία της σύγκρουσης «αφορούσε ανθρώπινο λάθος».
∆ηλαδή, δεν ήταν λάθος του «κ…έλληνα » –για να θυμηθούμε τον Σαββόπουλο–, που όντας αρμόδιος για τα δρομολόγια των τρένων τα έβαλε να κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή;
Τότε τι είναι λάθος για την Αριστερά; Και αλήθεια, τι είναι άραγε το «κουκούλωμα» του ορθολογισμού;
*Κτηνίατρος, Καστοριά
