Κύριε διευθυντά
Παραπονείται ο επιστολογράφος της «Καθημερινής» κ. Κίμων Ε. Φουντούλης (φ. 22ας Ιανουαρίου 2026) ότι «…ουδείς Ευρωπαίος/νατοϊκός στρατιώτης ήλθε για έμπρακτη συμπαράσταση στα ελληνικά νησιά…», που απειλούνται από τη ΝΑΤΟϊκή σύμμαχο Τουρκία, ενώ πολλοί έσπευσαν να συμπαραταχθούν με τη ∆ανία στην απειλουμένη από τις ΗΠΑ Γροιλανδία.
Υπάρχει, εντούτοις, μια σημαντική διαφορά μεταξύ ∆ανίας του Βορρά και… «∆ανείας» του Νότου, την οποία μαρτυρεί και η διαφορετική γραφή των ομοήχων ονομάτων τους. Η ∆ανία του Βορρά δεν έχει ζητήσει από τους Ευρωπαίους/νατοϊκούς συμμάχους της το μεγαλύτερο πρόγραμμα χρηματοοικονομικής διασώσεως στην ιστορία του κόσμου, το οποίον έχει ζητήσει και έχει λάβει η «∆ανεία» του Νότου. Είτε θα έχουμε χαριστικά επιτόκια για το δημόσιο χρέος μας, με ετήσιο όφελος 10 δισ. κατ’ έτος μέχρι το 2032, είτε θα έχουμε μούτρα να ζητήσουμε άλλου είδους υποστήριξη. Και τα δύο δεν γίνονται. Ενα κράτος-τρακαδόρος, ζητιάνος, επαίτης, διακονιάρης, όπως η νεωτέρα Ελλάς στους δύο αιώνες της ζωής της, δεν μπορεί να λαμβάνει από τους εταίρους του όλα όσα ζητεί. Ακριβώς όπως δεν λαμβάνει όλα όσα ζητεί όποιος απλώνει το χέρι της επαιτείας. Η ελλαδική κοινωνία, μετά δέκα ανοικτές ή συγκεκαλυμμένες κρατικές χρεοκοπίες, εννοεί διαχρονικώς και διακομματικώς να συντηρεί το μεγάλο ελλαδικό, πελατειακό παρακράτος της των ιδιοτελών και αμετανοήτων, αντί να κτίσει μιαν ισχυρή οικονομία και να έχει, έτσι, σεβαστή θέση μέσα στις συμμαχίες της. Δεν εξεγείρεται όταν ακούει καθημερινώς στα δελτία ειδήσεων καυχήσεις για τις πελατειακές παροχές που τάχα επιτρέπει ο καινοφανής στη Δημοσία Οικονομία «δημοσιονομικός χώρος». Τέλος, ναι, Ευρωπαίοι εταίροι στάθηκαν στο πλάι της Ελλάδος και των Ελλήνων πολλές φορές, παραβλέποντας τη χρηματική μας ασυνέπεια. Από τους Φιλέλληνες της Επαναστάσεως μέχρι την εισδοχή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με ανοικτό το Κυπριακό, και την παρουσία των Ευρωπαίων εταίρων στο πλευρό μας, όταν η γειτονική μας χώρα επεχείρησε υβριδική εισβολή στον Εβρο το 2020. Η ημιαναλφάβητη θεία της μητέρας μας, Ευαγγελία Μπέση, η οποία έζησε το μακρότατο και θαλερώτατο γήρας της μέσα στο σπίτι μας, βοηθώντας δραστήρια στην ανατροφή των νεωτέρων αδελφών μου και τη δική μου, έλεγε ότι η αχαριστία είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Εννοούσε, βεβαίως, αμάρτημα για τους ανθρώπους. Ισως είναι κάτι χειρότερο για τα έθνη: σφάλμα.
