Κύριε διευθυντά
Με το αφιέρωμα της «Κ» (26/12/25) και την επιστολή (10/1/26) της εκλεκτής επιστολογράφου κ. Μάρως Καρδαμίτση – Αδάμη, τιμήθηκε επαξίως ο μεγάλος ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος. Αν κάτι έλειπε από τις παραπάνω αναφορές, ήταν ίσως κάποιες ιλαρές στιγμές από τη ζωή του. Επιτρέψτε μου να εισφέρω τέσσερις απ’ αυτές:
Από διήγηση του ίδιου, στον Μίλτο Σαχτούρη: «[…] Απ’ εδώ ο κ. Εγγονόπουλος», με σύστησε κάποτε ένας φίλος σε γνωστό του. «Θα αστειεύεσαι, βέβαια, ο κύριος φαίνεται… σοβαρός άνθρωπος», απάντησε εκείνος.
Ο εκδότης Αιμίλιος Καλιακάτσος μάς παραδίδει έναν άκρως σουρεάλ διάλογό του με εκείνον. Σε επίσκεψη στο σπίτι του, τον ρωτά: «Γράφετε δάσκαλε, γράφετε;». «Γράφω, παιδί μου, γράφω, για να έχω και κάτι να διαβάζω…».
Δύο θεατές, μακράν από κάθε εξοικείωση με τις «αρχετυπικές μορφές των ανδρών και τις προκλητικά ερωτικές, με προπετή στήθη και εύγραμμους γλουτούς γυναίκες», που έτυχε να δουν σε πίνακές του, θα αλληλοκοιταχθούν, αλληλοερωτώμενοι: «Τι είναι αυτά που βλέπουμε;». «Αλλες φυλές…», θα αποφανθεί, βέβαιος για την απάντησή του, ο ένας από τους δύο.
Οταν, σε συζήτησή τους, ο ζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας θα εκφράσει την αγάπη του για τον Μακρυγιάννη, εκείνος θα απαντήσει: «Αυτός δεν είναι τίποτα, εκείνος ο άλλος, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ήταν ο σπουδαίος, που ήταν και με τους Ελληνες και με τους Τούρκους». Προφανώς αιφνιδιασμένος από την απάντησή του, και ψυχογραφώντας καίρια τον σεβαστό ομότεχνό του, θα καταλήξει: «[…] Γνωρίζοντας την υπέρμετρη αγάπη του για την Ελλάδα, η αξιολογική αυτή αναφορά βεβαίως ακυρώνεται, παραπέμποντας σε περιοχές πέραν του καλού και του κακού, κάτι που συναντάμε άλλωστε και στην ποίησή του – ένδειξη ενός οδυνηρού αδιεξόδου».
*Βούλα
