Κύριε διευθυντά
Αρκετές φορές έχουν φιλοξενηθεί επιστολές μου στη στήλη Γράμματα Αναγνωστών για τρέχοντα θέματα της επικαιρότητας και σας ευχαριστώ. Σήμερα επανέρχομαι ως λάτρης, οικογενειακώς, της κλασικής μουσικής, με ένα θέμα που καιρό τώρα με προβληματίζει, όπως και πολλούς ακόμα φίλους και γνωστούς που αγαπούν την κλασική μουσική και συναντιόμαστε στις αθηναϊκές μουσικές σκηνές.
Αναφέρομαι στον Μεγάλο μας και διεθνώς καταξιωμένο για πάνω από 40 χρόνια, σολίστα του πιάνου, Δημήτρη Σγούρο. Απορώ και απορούμε πώς «χάθηκε» από τις ελληνικές σοβαρές σκηνές ο θρύλος του Δημήτρη Σγούρου, που, για πολλά χρόνια, αποτελούσε «το θαύμα» της παγκόσμιας κλασικής μουσικής, με διθυραμβικές κριτικές.
Οι κορυφαίοι μαέστροι του κόσμου υποκλίθηκαν στο ταλέντο του και ανέπτυξαν φιλικές σχέσεις μαζί του, σε όποια χώρα και να τον συναντούσαν, όπου ο Δημήτρης πήγαινε κατόπιν προσκλήσεων και έδινε συναυλίες, κατά τις περιοδείες του.
Είχαμε κι εμείς την τύχη να τον πρωτακούσουμε, παιδί, έφηβο ακόμα, να παίζει στη Φιλαρμονική αίθουσα της Βιέννης και ριγήσαμε, αισθανθήκαμε περήφανοι, ως Ελληνες, γι’ αυτό, το «δικό μας» παιδί! Εκτοτε, όλοι, κριτικοί, θεατές, φορείς πολιτισμού τον αγκάλιασαν και τον αγκαλιάζουν και απολαμβάνει, στο εξωτερικό πάντα, αναγνώριση και καταξίωση. Ηδη φέτος ακούμε ότι έχει προτάσεις για συναυλίες στα Αραβικά Εμιράτα, με μεγάλες αμοιβές και στη Νότιο Αμερική.
Φθάνει να πληκτρολογήσεις το όνομά του για να διαβάσεις στα μεγάλα ξένα περιοδικά μουσικής από τη βιογραφία του έως τις πιο πρόσφατες εγκωμιαστικές κριτικές, να τον απολαύσεις από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως, ακόμα και από το Διαδίκτυο, πάντα από το εξωτερικό. Στο εξωτερικό και πάλι η αναγνώριση από τους μεγαλύτερους μαέστρους και κριτικούς και αρχηγούς κρατών και άλλων εξεχουσών προσωπικοτήτων παντού, απ’ όπου περνούσε.
Ο προβληματισμός μας ξεκίνησε όταν πέρυσι απευθυνθήκαμε κι εμείς και άλλοι στην ΕΡΤ και ρωτήσαμε γιατί δεν παρουσιάζει έργα του, που απολαμβάνουμε από ξένα σοβαρά ραδιοφωνικά δίκτυα, και μας απάντησαν ότι… δεν έχουν κρατήσει πολλά στο αρχείο τους. Μείναμε άναυδοι και ίσως αυτή τους η απάντηση να είναι μία εξήγηση για την «εξαφάνιση» του Δημήτρη Σγούρου από την ελληνική πολιτιστική ζωή της χώρας μας.
Μήπως οι διαχρονικοί πολιτιστικοί μας ταγοί, οι διευθυντές Φεστιβάλ Αθηνών και μεγάλων κεντρικών αιθουσών μας και, εν τέλει, το υπουργείο Πολιτισμού, του έχουν στερήσει την προβολή και υποστήριξη που του αξίζει και του αναλογεί; Ωσάν η προβολή και προώθηση του Δημήτρη να έβλαπτε κάποια άλλα συμφέροντα;
Διατυπώνω δημοσίως την πικρία μου και πολλών ακόμα, με την ελπίδα ότι θα ξυπνήσει κάποιες ευαισθησίες να εγκύψουν στο θέμα και να θυμηθούν να πράξουν τα δέοντα, έστω και εκ των υστέρων, να προβάλουν τον Δημήτρη σαν εθνικό κεφάλαιο της Ελλάδος, να τον καλέσουν και να τον επαναφέρουν στη σκηνή.
Γιατί να μην τον απολαύσουμε σε κάποιο νέο μεγαλειώδες κοντσέρτο, π.χ. στην Επίδαυρο, πλαισιωμένο από μία διάσημη ορχήστρα και μαέστρο, όπως το κάναμε ήδη στον κατανυκτικό, ιερό αυτό χώρο με άλλους, επίσης καταξιωμένους καλλιτέχνες; Εμείς, οι χιλιάδες θαυμαστές του, πιστεύουμε ότι το αξίζει! Και τον περιμένουμε με ανυπομονησία!
