Κύριε διευθυντά
O ελληνικός λαός μοιάζει να έχει κουραστεί από κόμματα (και «αποκόμματα») τα τελευταία 52 χρόνια ελεύθερου δημοκρατικού βίου, που συνιστούν κιόλας την πιο ήρεμη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, χωρίς πραξικοπήματα, αναταραχές και άκαρπες, καταστροφικές εκστρατείες. Η τελευταία επταετία της Ν.∆. (ξανά) διακρίνεται από έλλειψη οράματος, άπνοια έμπνευσης, τεχνοκράτες παλαιών αντιλήψεων χωρίς φαντασία σε καίρια πόστα. Με νοοτροπίες βγαλμένες από τη ναφθαλίνη περασμένων δεκαετιών αποκλείεται να δει ο τόπος προκοπή.
Η πολυδιαφημιζόμενη σταθερότητα είναι φενάκη κι αυτό δείχνουν οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις, ειδικά μετά την υπογραφή από την E.E. και κυβέρνηση της καταστροφικής για τον αγροτικό κλάδο συμφωνίας «Μercosur», καθώς και του άτοκου δανείου στην Ουκρανία για να συνεχιστεί επί ματαίω ένας πόλεμος που ουδέποτε θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει. Η διακοπή των σχέσεων με μια μεγάλη χώρα με την οποία έχουμε πολλούς ιστορικούς δεσμούς, όπως η Ρωσία, εντελώς αδικαιολόγητη και μη νομιμοποιούμενη από μία κυβέρνηση μειοψηφίας επί της ουσίας. Αν θέλουν να δουν ποια άποψη πλειοψηφεί στην κοινωνία γενικά γιατί δεν οργανώνουν δημοψήφισμα; Η χώρα χρειάζεται πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και όχι υποτέλεια στα συμφέροντα αποκλειστικά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Τη βαριά ανία από όλο αυτό το σκηνικό διέκοψε απότομα μια φοβερή σύγκρουση τρένων στην κοιλάδα των Τεμπών κι από την πυρόσφαιρα που προκάλεσε λες και βγήκε μια αντίσταση, μια κραυγή τρομακτική που θα μπορούσε να συνοψιστεί στις λέξεις: Φτάνει πια. Ως εδώ ήταν. Τα θύματα πολλά, ένας σύλλογος, πολυπληθείς συγκεντρώσεις σε δρόμους και σε πλατείες όλης της χώρας με σύνθημα: δεν έχω Οξυγόνο και η μορφή του σκληρού πόνου της απώλειας στο πρόσωπο μιας γυναίκας, κεντρικής ομιλήτριας στις σχετικές εκδηλώσεις. Μιας γυναίκας που αποφάσισε να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο έχοντας χάσει την ελπίδα και την εμπιστοσύνη της σ’ αυτό που δειλά αποκαλείται Δικαιοσύνη. Ωστόσο ο πολιτικός στίβος κρύβει πολλές παγίδες και τρικλοποδιές. Ιδιαίτερα σ’ αυτήν διότι θίγει κατεστημένα συμφέροντα βολεμένων επί δεκαετίες. Η δυνητική απώλεια ψήφων από όλα τα υφιστάμενα κόμματα είναι κάτι που τα τρομάζει. «Αν χάσουμε “πελάτες” πώς θα συνεχιστεί η δική μας μισθοδοσία;». Κάπως έτσι. Δύσκολος και ανηφορικός ο δρόμος ώς τις κάλπες γι’ αυτήν, η συκοφαντία και η ενδεχόμενη διασπορά ψευδών ειδήσεων για το πρόσωπό της το πιο πιθανό σενάριο, αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα μπορέσει να αντεπεξέλθει με το ανεξάντλητο κουράγιο που έχει έως τώρα δείξει και με στήριγμα την αγάπη των απλών ανθρώπων. Ισως αποτελεί το «Οξυγόνο» που η Ελληνική Δημοκρατία έχει σήμερα ανάγκη για να ξεφύγει από το τέλμα της ανίας και της συνήθους διαχείρισης (συχνά αποτυχημένης) μιας δύσκολης καθημερινότητας για τον κάθε πολίτη.
