Κύριε διευθυντά
Η Μαρία Καρυστιανού είναι μία γονέας που, δυστυχώς, όπως και άλλοι γονείς, έχασε το παιδί της στην εθνική τραγωδία των Τεμπών, η οποία έλαβε πολιτικές προεκτάσεις και ως προς τα αίτια αυτής και ως προς τον τρόπο διαχείρισής της έπειτα.
Φαίνεται να έχει βαθιά και εδραία την πεποίθηση ότι αν τα πράγματα λειτουργούσαν στην Ελλάδα όπως θα έπρεπε, δεν θα είχε χάσει το παιδί της. Φαίνεται πλήρως απογοητευμένη από το πολιτικό σύστημα, δίχως τη δυνατότητα να εκφραστεί στις θέσεις της από τα υφιστάμενα κόμματα.
Φαίνεται ότι έχει κάθε προσωπικό λόγο να θέλει να επιδιώξει να αλλάξει ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο καταλογίζεται μερίδιο ευθύνης για τον τραγικό θάνατο 57 ανθρώπων, μεταξύ αυτών και του παιδιού της.
Φαίνεται ότι δεν έχει ανάγκη την πολιτική για την ενίσχυση της οικονομικής και της κοινωνικής της υπόστασης.
Φαίνεται ότι αγωνίζεται επίμονα μαζί με τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, προς όλες τις κατευθύνσεις για να αποδοθεί δικαιοσύνη, επί τρία, σχεδόν, χρόνια τώρα.
Φαίνεται ότι σε όσες πορείες και να μετέχει, όσα πανό και να γράψει, όσα «μανιφέστα» κι αν διακηρύξει σε συγκεντρώσεις, αν δεν μετέχει στην κλασικώς εννοούμενη πολιτική, δύσκολα θα καταφέρει να αλλάξει κάτι από όσα θεωρεί ότι συνετέλεσαν στην τραγωδία των Τεμπών.
Φαίνεται να έχει, με άλλα λόγια, κάθε κίνητρο για να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική.
Υπό αυτά τα δεδομένα, η εμπλοκή της έρχεται ως φυσικό επακόλουθο της όλης της στάσης, χωρίς μάλιστα αυτή να φαίνεται ότι υποβαθμίζει τον αγώνα όλων των συγγενών των θυμάτων Τεμπών, αφού ο στόχος όλων τους παραμένει κοινός: «Να αποδοθεί δικαιοσύνη και να μη θρηνήσουμε κι άλλα θύματα».
Αν τα φαινόμενα απατούν, ή όχι, αυτό δεν μπορεί κανείς να το γνωρίζει εκ των προτέρων και το «κυοφορούμενο» κόμμα από την κυρία Καρυστιανού είναι πολύ νωρίς για να αξιολογηθεί, αφού ακόμα «ο ιδεολογικός προσανατολισμός του είναι δημιουργικά ασαφής» (βλ. δημοσίευμα της «Καθημερινής» της 11ης Ιανουαρίου, με τίτλο Κυοφορία κόμματος/Σε ποιους είπε όχι η Καρυστιανού).
Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα, ωστόσο, το οποίο γεννάται από την όλη συζήτηση που έχει ανακύψει σχετικά με το αν καλώς ή κακώς πολιτεύεται η Καρυστιανού, είναι ότι οι Ελληνες δεν γνωρίζουμε ακόμα τι είδους πολιτικούς θέλουμε!
Δεν μας αρέσουν οι πολιτικοί από «πολιτικά τζάκια», αλλά ούτε και αυτοί του «κομματικού σωλήνα». Απαξιώνουμε όσους περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα για να εξασφαλίσουν τη θέση τους στο Κοινοβούλιο, απαξιώνουμε και τους «αντισυστημικούς».
Χλευάζουμε τους τεχνοκράτες, χλευάζουμε και τους ιδεολόγους.
Κατακρίνουμε τους «επαγγελματίες πολιτικούς» οι οποίοι δεν δοκιμάστηκαν ποτέ στην αγορά εργασίας, (κατα)κρίνουμε όμως και ως άσχετους τους άλλους, οι οποίοι δεν έχουν στο βιογραφικό τους «πολιτικά ένσημα».
Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, τι θέλουμε πια…
*Δικηγόρος Ζακύνθου
