Κύριε διευθυντά
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 αποφοίτησα από το ∆ημοτικό Σχολείο της γενέτειράς μου, τα Πετράλωνα Ορεινής Ολυμπίας, τα κείμενα στους πρόποδες του Ναού των Βασσών ή άλλως του Επικούριου Απόλλωνα, και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το αρχαίο ελληνικό ποτάμι, τη Νέδα. Η γενέτειρά μου τότε είχε δημόσιο διθέσιο σχολείο με 120 μαθητές και μόνιμους κατοίκους 350-400 άτομα, οι οποίοι ασχολούντο κατά κύριο λόγο με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μέσα επικοινωνίας δεν υπήρχαν, και οι συγκοινωνίες ανύπαρκτες, διεξαγόμενες με τα υποζύγια.
Παρ’ όλα αυτά το χωριό μου στις δεκαετίες του 1940 αλλά και του 1950, ανέδειξε πολλούς επιστήμονες και ειδικότερα, έναν σύμβουλο Επικρατείας, διδάκτορα της Νομικής, και δύο φορές πρόεδρο του Ευρωπαϊκού ∆ικαστηρίου. Εναν νομικό σύμβουλο και διευθυντή της Νομικής Υπηρεσίας της μεγαλύτερης ελληνικής ∆ημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, έναν γιατρό, που έγινε διοικητής του ΙΚΑ, έναν επιθεωρητή της Δημοτικής Εκπαίδευσης και πολλούς καθηγητές της φιλολογίας του πανεπιστημίου. Είναι γεγονός ότι ο Εμφύλιος, που έληξε με την ήττα της Αριστεράς την 29-8-1949, έγινε αιτία πολλοί κάτοικοι του χωριού μου, είτε δεξιοί είτε αριστεροί, να μετοικήσουν και να εγκατασταθούν στην υδροκέφαλη Αθήνα. Η μετοίκηση των κατοίκων της υπαίθρου δεν παρουσιάστηκε αργότερα μόνο στη γενέτειρά μου, μολονότι σε αυτήν δημιουργήθηκε σύγχρονη συγκοινωνία και όλες οι σύγχρονες επικοινωνίες και ένας πλούσιος συμπολίτης μου ανακαίνισε το χωριό μας εκ βάθρων κατασκευάζοντας στην πλατεία το μεγάλο μέγαρο, στο οποίο λειτουργούν όλο τον χρόνο ξενώνας και εστιατόριο και φέρνοντας νερό σε αυτό, που έπασχε από λειψυδρία, και κατασκευάζοντας, με τη συμμετοχή όλων των συμπολιτών μου, αποχέτευση, μοναδική σε όλη την ύπαιθρο. Η μετοίκηση συνεχίστηκε σε όλη την ύπαιθρο, με αποτέλεσμα η τότε κυβέρνηση του Κ. Γ. Καραμανλή –πρώτη επταετία– να αντιμετωπίσει το οξύ πρόβλημα της στέγης των πολιτών, στο οποίο έδωσε λύση με το σύστημα της αντιπαροχής.
Σήμερα στη γενέτειρά μου, μολονότι οι συνθήκες διαβίωσης έχουν, όπως ανέφερα, βελτιωθεί, έχουν μείνει από τους 400 κατοίκους μόνο 72. Αλλά και σε κάθε ένα από τα γειτονικά χωριά της, τα Περιβόλια, τη Φιγαλεία, το Στόμιο και τη Λινίσταινα, οι κάτοικοι δεν υπερβαίνουν τους 50. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται σε όλη την ύπαιθρο, η οποία ερημώνει επικίνδυνα και το μήνυμα στην Πολιτεία είναι να το αντιμετωπίσει πριν να είναι αργά και μη αναστρέψιμο.
*Επίτιμος Δικηγόρος στον Α.Π. και στο ΣτΕ
