Κύριε διευθυντά
Μέσω της «Καθημερινής» απευθύνομαι προς τον (εκάστοτε) δήμαρχο των Αθηναίων.
Υπάρχει μεγάλη αγανάκτηση για την κατάσταση των πεζοδρομίων. Πολλοί έχουν κινδυνεύσει από πτώση, άλλοι έχουν φίλους, συγγενείς, γνωστούς που έχουν σπάσει κάποιο μέλος του σώματός τους, επειδή έπεσαν σε μια από τις πολλές τρύπες, ή σκόνταψαν σε κάποια ανασηκωμένη πλάκα του πεζοδρομίου. (Είναι τόσο συχνή αυτή η εικόνα, μήπως πρόκειται για αισθητική άποψη;) Επειδή όμως δεν μοιάζει να απασχολεί καθόλου τον δήμο αυτή η κατάσταση, αναρωτιέμαι μήπως βασίζεστε στη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, ευελπιστώντας πως σε κάποια χρόνια θα κυκλοφορούν στην πόλη μόνον οι νέοι, οι γυμνασμένοι και οι έξυπνοι που θα βαδίζουν –παρά τον επιπλέον χρόνο που θα χρειάζεται– σηκώνοντας σε κάθε βήμα τα πόδια ψηλά, αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπο τις παγίδες.
Ολοι οι άλλοι, αυτοί που αγανακτούν τώρα, είτε θα βρίσκονται στα σπίτια τους, στο κρεβάτι του πόνου, είτε θα έχουν αναχωρήσει σε τόπους χλοερούς. Λέω μήπως;
