Κύριε διευθυντά
Κάθε πρωί που ξεφυλλίζω την πρωινή εφημερίδα μου, θα βρω κάτι που θα μ’ αγγίξει. Κάτι παλιό, κάτι καινούργιο.
«Ο κεραμικός πλούτος της Ελένης Βερναδάκη».
«Οι δύο Ελένες και ο μαγικός τους κόσμος».
Αρχές της δεκαετίας του ’60, δύο φίλες θα ανοίξουν το δικό τους μαγαζί (νομίζω ότι το είχαν βαφτίσει ∆ώμα) στην οδό Αναγνωστοπούλου.
Η Ελένη Βερναδάκη με τις κεραμικές της δημιουργίες και η Ελένη ∆ήμου με τα ζωγραφικά της ρούχα. Πιάτα, κούπες, ανθοδοχεία από πηλό η πρώτη, φορέματα, κάπες από σαμαροσκούτι, βελούδο και πλεκτό η δεύτερη.
Και οι δύο εργάζονται σκληρά πάνω σε ξεχωριστά μοναδικά κομμάτια. ∆ουλεύουν ακούραστα καταφέρνοντας να κάνουν τα έργα τους μοναδικά.
Κάποια χρόνια αργότερα η Βερναδάκη κατηφορίζει στο adc της οδού Βαλαωρίτου και η άλλη Ελένη ανηφορίζει στο εργαστήρι της στην οδό ∆αφνομήλη, στους πρόποδες του Λυκαβηττού.
Ολη η «κουλτουριάρικη» Αθήνα περνάει από τα στέκια τους.
Τα περισσότερα δώρα στον γάμο μου, κούπες, πιατέλες, φιγούρες ανθρώπινες, περιστέρια… ήταν από το adc, αρχιτεκτονικές επιλογές.
Οσο για τα ρούχα της άλλης Ελένης, της ∆ήμου, δεν νομίζω να υπήρχε αρχιτεκτόνισσα και γυναίκα καλλιτέχνη που να μην τα φόρεσε. Νομίζω ότι και το φουστάνι που φοράει η Βερναδάκη στο γκαλά του Μπενακείου είναι της ∆ήμου. Πάντως, στις φωτογραφίες στο Ιντερνετ είναι σίγουρα δικά της.
Αν ανοίξω τα χαμηλά ντουλάπια του μπουφέ θα βρω σειρά από κεραμικά της Βερναδάκη. Κι αν κοιτάξω τις ντουλάπες της κρεβατοκάμαράς μου, σειρά από κρεμάστρες από ρούχα της ∆ήμου.
Κι όταν κάθομαι στη βαθιά πολυθρόνα μου, η κούπα του καφέ στο πλάι μου είναι της μιας Ελένης και το πλεχτό σάλι στα πόδια μου με τα μπλαβοπράσινα χρώματα, σαν τα κύματα της θάλασσας, της άλλης Ελένης.
Τις κουβαλάω και θα τις κουβαλάω για πάντα μέσα μου και τις ευχαριστώ και τις δύο για τις χαρούμενες και ζεστές στιγμές που μου χάρισαν.
Και ευχαριστώ για άλλη μια φορά το Μπενάκειο και την «Καθημερινή» για τις τόσο τρυφερές θύμησες που μου ξύπνησαν. Και φαντάζομαι όχι μόνο σε μένα.
ΥΓ.: Η Ελένη ∆ήμου έφυγε από κοντά μας πριν από λίγα χρόνια. Ας προσέχουμε κι ας τιμάμε την άλλη μας Ελένη. Της αξίζει!
*Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ
