Κύριε διευθυντά
Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του πρύτανη της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών κ. Σπύρου Κίντζιου («Η Καθημερινή», φύλλο 8/1/2026) με τίτλο «Η γεωργία ως πυλώνας εθνικής επιβίωσης». Γράφει: «Η ικανότητα μιας χώρας να θρέψει τον πληθυσμό της σε περιόδους αποκλεισμού αποτελεί μια από τις κύριες μορφές αμύνης. Για την Ελλάδα η διατήρηση της αγροτικής παραγωγής δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, αλλά ζήτημα αποτροπής κοινωνικών εντάσεων. Είναι επιτακτική η δημιουργία και η συντήρηση στρατηγικών αποθεμάτων σπόρων, ζωοτροφών και βασικών τροφίμων (σιτηρά και ελαιόλαδο)».
Την περίοδο της 4ης Αυγούστου, οι δάσκαλοι στο δημοτικό μάς έλεγαν: Εντολή του κυβερνήτη να μην αφήνετε καμιά πιθαμή χώμα χωρίς σπόρους σιταριού. Ακόμη και στις γλάστρες στο μπαλκόνι να βάζετε σπόρους.
Ο Μεταξάς προαισθανόταν πως πλησιάζει η θύελλα. Ασχετα με άλλες ιδιότητες του χαρακτήρα του και τη σχέση του με τις δημοκρατικές διαδικασίες, λίγοι θα αμφισβητούσαν την ικανότητα να προβλέπει και να προετοιμάζει την Ελλάδα για τον επερχόμενο «Αρμαγεδδώνα».
Ακόμη και για τη Μικρασιατική Εκστρατεία είχε δίκιο όταν αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην αρχή. Αλλά και στις παραμονές της καταστροφής, αρνήθηκε τη θέση του επικεφαλής. Βέβαια δεν μπορούσε να φανταστεί πως οι κατακτητές θα έπαιρναν τα γεννήματα από τα αλώνια.
Συχνά, συγκέντρωναν αγελάδες, βόδια στην αλάνα και διάλεγαν από κάθε αγρότη, που είχε πάνω από ένα ζωντανό, ένα για σφαγή. Γίνεται λόγος συχνά για υποχρεωτικό δάνειο σε χρυσό ή συνάλλαγμα από την τράπεζα. Αλλά για τα σιτηρά που πήραν από τα αλώνια και τα βοοειδή που πήραν από την αλάνα δεν ακούμε τίποτε! Ακόμη και στα χωριά μας, φτάσαμε να λέμε το ψωμί ψωμάκι επί Κατοχής.
*Πρώην γυμνασιάρχης, Χολαργός
