Κύριε διευθυντά
Μου κάνει εντύπωση ο (από πρώτη ανάγνωση) χαώδης τρόπος με τον οποίο οι συνεργαζόμενοι εργολάβοι εταιρειών κοινής ωφελείας αποφασίζουν το άνοιγμα και το κλείσιμο σκαμμάτων (για να αυξήσουν τον κύκλο των εργασιών τους ή από έλλειψη συντονισμού;). Με πρόσφατη αφορμή, την απαίτηση του ∆Ε∆∆ΗΕ για την αντικατάσταση του κεντρικού καλωδίου παροχής ρεύματος της πολυκατοικίας μας, επειδή ζητήθηκε ένας επιπλέον μετρητής ρεύματος: Η έκταση του σκάμματος στο πεζοδρόμιο που υπέδειξε ο μελετητής της ∆Ε∆∆ΗΕ αποδείχθηκε λανθασμένη. Ενώ το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια απλή επέκταση του ήδη υπάρχοντος σκάμματος, μεσολάβησε η πλήρης αποκατάσταση του σκάμματος (νέο φρεάτιο από τούβλα, άμμο, έτοιμο μπετόν και πλάκες πεζοδρομίου), για να έρθει λίγες μέρες άλλο συνεργείο να τα ξηλώσει όλα επεκτείνοντας το σκάμμα, αυτή τη φορά στις σωστές του διαστάσεις. Κατά τη διάρκεια εργασιών περάσματος του νέου καλωδίου δημιουργήθηκε βλάβη σε διακλάδωση που οδηγούσε σε ένα από τα καταστήματα. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας (και όχι κάποιος υπεύθυνος της εταιρείας, μετά το… συντονιστικό χάος που προηγήθηκε) είχε κολλήσει προειδοποιητικά χαρτιά να μην κλειστεί το σκάμμα πριν αποκατασταθεί η βλάβη. Παρ’ όλα αυτά προλάβαμε τελευταία στιγμή το συνεργείο (δικαιολογήθηκαν ότι αδυνατούν να αναγνώσουν κείμενα σε γλώσσα άλλη από τη μητρική τους) που είχε βαλθεί να το ξανακλείσει!
Μια ορθολογική προσέγγιση θα ήταν να υποχρεώνονται οι εργολάβοι για κάθε σκάμμα που ανοίγεται στην πόλη να δημιουργείται η υποδομή που να διευκολύνει τη μελλοντική του «επισκεψιμότητα». Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να προσβλέπει κανείς σε ένα δίκτυο (από φρεάτια, κανάλια και σωληνώσεις) συνεργείων κοινής ωφελείας που θα διευκολύνουν μελλοντικές εργασίες με σημαντικό περιορισμό του ράβε-ξήλωνε.
*Συνταξιούχος Παθολόγος
