Κύριε διευθυντά
Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες της «Κ» και ειδικά νεότεροι, αν υπάρχουν τέτοιοι, που διάβασαν το: «…Κι’ εμείς εν χρω κακαρμένοι…» στη στήλη «Αιχμές» του κ. Σάκη Μουμτζή, στο φύλλο της Τετάρτης 31/12/2025, κατάλαβαν τι θέλει να πει ο ποιητής. Πιθανώς το «Κουρεμένοι γουλί» να τους έλεγε περισσότερα.
Εμένα όμως με έφερε 65 χρόνια πίσω, στη Σχολή Ναυτικών ∆οκίμων. Οι Ν. ∆όκιμοι ήσαν διηρημένοι σε 6 τμήματα. Κάθε ημέρα ένα τμήμα είχε κουρά (κούρεμα).
Κατά τη διάρκεια της απογευματινής μελέτης κάθε τάξη, εκτός από την 4η, είχε έναν επιτηρητή 4ετή Ν. ∆όκιμο. Οι μαθητές του τμήματος που είχε κουρά έπαιρναν άδεια από τον επιτηρητή: «Να εξέλθουν της τάξεως, διά να μεταβούν εις το κουρείον διά κουράν». Οταν επέστρεφαν «κεκαρμένοι» στην τάξη ανέφεραν στον επιτηρητή:
«Ευπειθώς αναφέρω εκάρην». Αυτός τους επιθεωρούσε και αν έκρινε το κούρεμα, που είχε κάνει ο συμπαθέστατος κουρέας, ο Γιώργος, του έλεγε: «Καλώς», αλλιώς τους ξαναέστελνε στον Γιώργο, για περαιτέρω περιποίηση της κόμης. Οι 4ετείς Ν. ∆όκιμοι έπαιρναν την αντίστοιχη άδεια από και ανεφέροντο στον Υποπλοίαρχο Αξιωματικό Φυλακής (Βάρδιας).
Μετά πολλά χρόνια είχα την τύχη και την ευλογία να παραστώ, ως προσκεκλημένος, σε μία άλλη «κουρά». Αυτή τη φορά επρόκειτο για «Κουρά μοναχού» στην Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας. Ο κατά κόσμον δόκιμος μοναχός Παναγιώτης εκάρη «Μεγαλόσχημος μοναχός» και έλαβε το ιερατικό του όνομα. Λίγο καιρό πριν είχε πάρει το Διδακτορικό Δίπλωμα Γλωσσολογίας από το ΑΠΘ με παμψηφεί «Αριστα». Ηταν μία ανεπανάληπτη εμπειρία. Παρόντες ο πατέρας του και καθηγητές του από το ΑΠΘ. Να είναι πάντα καλά και να εύχεται υπέρ ημών.
Χρόνια πολλά και Καλή Χρονιά.
*Πλοίαρχος Π.Ν ε.α.
