Κύριε διευθυντά
Το ρεπορτάζ του «Γαστρονόμου» γεμάτο λιχουδιές, πίτες και φαγητά από το πανέμορφο Νυμφαίον της δυτικής Μακεδονίας, έφερε στη μνήμη μου δύο αρρώστους που παρακολουθούσα στο νοσοκομείο εδώ και 10 ή 15 χρόνια. Τη Λεμονιά –γαλανομάτα και ξανθιά– από το Νυμφαίον και τον ∆ημήτρη από ένα χωριό στην Κορώνη Μεσσηνίας. Αγνωστοι μεταξύ τους, είχαν μεταναστεύσει στον Καναδά στη δεκαετία του ’50 και ενώ έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στην ξενιτιά, δεν μιλούσαν τη γλώσσα. Στην πραγματικότητα δεν ήξεραν καλά καμία γλώσσα, γιατί η Λεμονιά μιλούσε μια βλάχικη διάλεκτο διανθισμένη με κοινόχρηστες εγγλέζικες εκφράσεις, ο δε ∆ημήτρης ο οποίος δούλεψε αποκλειστικά σε ελληνική επιχείρηση (φούρναρης), μιλούσε απταίστως τα Καλαματιανά του ’50. Στη θεραπεία τούς βάζαμε δίπλα δίπλα για να αλλάζουν καμιά κουβέντα (υπάρχει φωτογραφία), αλλά η πρόοδος της ηλικίας και η αρρώστια είχαν λιγοστέψει τις λέξεις τους. Κάποτε προσπαθώντας να διευκολύνω τη συζήτηση ανακάλυψα προς μεγάλη μου έκπληξη ότι ο ∆ημήτρης είχε υπηρετήσει τη θητεία του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου στο Νυμφαίον! Το πατρικό σπίτι της Λεμονιάς το είχε επιτάξει ο στρατός, ενώ η οικογένεια είχε μετακομίσει. Στο σπίτι αυτό είχε γραφείο (επιμελητεία) και κατάλυμα ο λοχαγός του ∆ημήτρη, που έδωσε καλή περιγραφή του σπιτιού και έχω πειστεί ότι το επισκέφθηκε πολλές φορές ως φαντάρος, για υπηρεσιακούς λόγους. Τα κορίτσια τα έκρυβαν τότε, ιδίως στην επαρχία, και κανείς από τους δύο δεν είχε ανάμνηση του άλλου. Θα σημειώσω ότι από το Νυμφαίον δεν είναι μακριά η Μουργκάνα, όπου έγιναν σημεία και τέρατα… Στα παιδικά μου χρόνια αντί για παραμύθια, ακούγαμε ιστορίες του Εμφυλίου.
Ηταν φοβερή σύμπτωση να ανταμώσουν οι δυο τους και να γνωριστούν ύστερα από 70 χρόνια υπό τόσο διαφορετικές συνθήκες, και να πεθάνουν σε διπλανούς θαλάμους ενός νοσοκομείου στο Τορόντο. Και ήταν μεγάλη εύνοια για μένα να βρεθώ εκεί, να υποθάλψω τη γνωριμία, αλλά κατόπιν να τους κατευοδώσω και να υπογράψω τα δύο πιστοποιητικά το ένα από το άλλο: καρδιακή ανεπάρκεια και νεφρική ανεπάρκεια. Δεν ξέρουμε πόσο θα αλλάξει η τεχνολογία την εξάσκηση της ιατρικής στο άμεσο μέλλον, ελπίζουμε όμως να μην πειράξει σε τίποτα την ανθρώπινη επαφή. Αυτό είναι το μόνο κέρδος του γιατρού (για τις ανάγκες της δημοσίευσης χρησιμοποίησα διαφορετικά αλλά παραπλήσια ονόματα).
*Επιτάλιον Ηλείας
