Κύριε διευθυντά
Η γέννηση του Χριστού εμπνέει και δυναμώνει την πίστη μας. Συμμεριζόμαστε με πληθυσμούς χριστιανών σε ολόκληρη την υφήλιο την ανάγκη της προσευχής και της συγχώρεσης, την επιδίωξη της αγνότητας και της αγάπης στις καθημερινές μας εμπειρίες. Αναμφίβολα με τους ίδιους πληθυσμούς χριστιανών μοιραζόμαστε τους πολέμους, τους θανάτους, τις βίαιες καταστροφές που σήμερα καθορίζουν την ηθική υπόσταση, την επιβίωση, ακόμη και την ίδια την ύπαρξη συνανθρώπων μας με τους οποίους μας συνδέουν όχι μόνο κοινά ιστορικά βιώματα αλλά και η ευλογία των Χριστουγέννων.
Δυστυχώς η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία απουσιάζει εντελώς από το διεθνές αντίπαλο γίγνεσθαι που επιγραμματικά περιέγραψα. Ο αφανισμός των ελληνο-ορθόδοξων κοινοτήτων σε χώρες όπως η Συρία, ο Λίβανος, το Ιράκ, η Αίγυπτος αντιμετωπιζεται με απαξιωτική σιγή και αδύναμες χειρονομίες συμπαράστασης. Η χώρα μας δέχεται και υποστηρίζει μωαμεθανούς μετανάστες κατά χιλιάδες, ενώ επιλέγει να αγνοεί και να αποστρέφεται χριστιανούς ορθοδόξους από τις ίδιες χώρες. Η συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας σ’ αυτόν τον διεθνή τομέα θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά οφέλη στην κοινωνία μας και να αποκαταστήσει το κύρος της Εκκλησίας της Ελλάδος και των επαπειλουμένων ορθόδοξων πατριαρχείων Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας.
Η σύμπλευση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η αυτόβουλη απόσχισή της από το Πατριαρχείο της Μόσχας (2018) προφανώς συνεπάγονται αδελφικές σχέσεις συνύπαρξης με την Εκκλησία της Ελλάδος, σχέσεις που θα έπρεπε να ενισχυθούν ιδιαίτερα μετά την εισβολή της Ρωσίας το 2022 και την αναγκαστική μετανάστευση Ουκρανών στη χώρα μας. Τα πολύπλοκα δογματικά και γραφειοκρατικά ζητήματα που παρεμβάλλονται θέτουν αδικαιολόγητα εμπόδια και ηθελημένα σκιάζουν τη λεωφόρο του διεθνούς χριστιανισμού. Μέγιστο υπό Εκκλησία – Πολιτεία ενώπιον προκλήσεων δείγμα προσφέρει η πρόσφατη αδελφική συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στη Νίκαια της Βιθυνίας, με αφορμή την επέτειο 1.700 χρόνων από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο του 325 μ.Χ., όπου το Σχίσμα ερμηνεύτηκε (επιτέλους!) σαν διαλογισμός δόγματος και αρχών που αφορά κάθε χριστιανό ελεύθερο να εκφράσει την πίστη του. Η συμπόρευση Καθολικισμού και Ορθοδοξίας που προοιωνίζεται η από κοινού απαγγελία του «Πάτερ Ημών» από τους προκαθημένους των δύο εκκλησιών θα άλλαζε ουσιαστικά γεωπολιτικά δεδομένα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη όπου η ισλαμική παρεμβατικότητα συνεχώς εντείνεται.
Η Εκκλησία μας οφείλει να απαλλαγεί επιτέλους από δογματικές προκαταλήψεις και να αντιμετωπίσει την αδυσώπητη πραγματικότητα που την περιβάλλει, τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και στην εμπόλεμη Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Η φωνή της Ορθοδοξίας δεν είναι πολιτικοποιημένη, δεν επιδιώκει συμφωνίες ή συμμαχίες. Αλλά οφείλει να μας εμπνέει και να μας καθοδηγεί από τη Γέννηση μέχρι και την προσδοκία της Ανάστασης.
