Κύριε διευθυντά
Ενα πρωινό του 1942, οι αγρότες της περιοχής μου, με τα γαϊδουράκια τους φορτωμένα με τα αγροτικά τους προϊόντα (λάδι, ελιές, σιτάρι, καλαμπόκι, αλεύρι, σταφίδες, όσπρια κ.λπ.), αλλά και με γουρουνόπουλα, κουνέλια, κοτόπουλα, αρνάκια, κατέβαιναν να πιάσουν θέση στην πλατεία της πόλης μας για τη Λαϊκή.
Οταν έφτασαν στην πλατεία κατέβασαν και άπλωσαν τα προϊόντα τους χάμω και έδεσαν τα γαϊδουράκια σε ένα δέντρο, βάζοντάς τα να φάνε κριθάρι από έναν σάκο.
Πριν από τους αγρότες είχαν πιάσει θέση οι έμποροι των προικιών (κουβέρτες, σεντόνια, μαξιλάρες, κουρελούδες και ρούχα για νύφες κ.ά.). Οι συναλλαγές γίνονταν με ανταλλαγή προϊόντων. Ηξεραν με ακρίβεια τη σχέση, για παράδειγμα, λαδιού με σιτάρι.
Εμείς τα παιδιά αλλά και οι γονείς περπατούσαμε στην πλατεία, ελπίζοντας οι αγρότες να μας κάνουν κάποια δωρεά. Η ημέρα ήταν υπέροχη, όλα έδειχναν ότι οι συναλλαγές θα πήγαιναν καλά! Ξαφνικά ακούστηκε δυνατή φωνή: «ΜΠΛΟΚΟ!!!».
Την πλατεία περιέζωσαν Ιταλοί με εφ’ όπλου λόγχη. Οι χωρικοί και οι άλλοι έπεσαν κάτω στη γη φοβούμενοι μην πέσουν σφαίρες. Οι Ιταλοί ζητούσαν απ’ όλους χαρτιά και μερικούς τους έστελναν σε ένα αυτοκίνητό τους, που ήταν στην πλατεία.
Εμείς τα παιδιά αρχίσαμε να σκούζουμε και φοβηθήκαμε μη στείλουν στο αυτοκίνητο τους γονείς μας. Κάποια στιγμή λύθηκε το μπλόκο. Οι αγρότες μάζεψαν τα πράγματά τους, τα φόρτωσαν στα ζώα τους και έφυγαν για τα χωριά τους. Η αγορά διαλύθηκε.
Τώρα εμείς που τότε ήμασταν παιδιά, είμαστε παππούδες και γιαγιάδες και ακούμε τα εγγόνια μας να μας λένε από το τηλέφωνο κλαίγοντας: «Παππού, αναβάλαμε το ταξίδι για να κάνουμε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά μαζί, επειδή υπάρχουν μπλόκα».
Τι κρίμα…
*Παπάγου
